فوتبال در مراکش نه تنها بازی است. این یک اشتیاق ملی، یک راهی برای بالارفتن از فقر و خود را به جهان معرفی کردن است. کشوری که ساحل‌های کازابلانکا و کوه‌های اطلس به طور یکسان عشق به توپ دارند. مراکشی‌ها با عشق می‌بازند، با تکنیک بازی می‌کنند و تیم‌های باشگاهی و تیم ملی آن‌ها در خارج از آفریقا نیز شناخته شده‌اند. در سال ۲۰۲۲، «شیرهای اطلس» با شکست اسپانیا و پرتغال به نیمه نهایی جام جهانی در قطر رسیدند. این موفقیت تصادفی نبود. پشت آن یک تاریخ طولانی، مسابقات خیابانی، مهاجران با استعداد و سبک منحصر به فرد وجود دارد.تاریخ: از استعمار فرانسوی تا ابرقدرت آفریقایی فوتبال در مراکش به لطف فرانسوی‌ها و اسپانیایی‌ها در اوایل قرن بیستم شروع شد. اولین بازی تیم ملی در سال ۱۹۲۸ برگزار شد. پس از استقلال (۱۹۵۶)، فدراسیون فوتبال به طور فعال توسعه یافت. نقطه عطف: مراکش اولین کشور آفریقایی شد که در سال ۱۹۷۶ قهرمان جام قهرمانان آفریقا (CAN) شد. در دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، تیم ملی گاهی به جام جهانی راه پیدا می‌کرد و گاهی نه. اما کار سیستماتیک با جوانان، ساخت آکادمی‌ها (از جمله آکادمی محمد ششم) به ثمر رسید. تا سال ۲۰۲۶ مراکش بدون قید و شرط رهبر فوتبال آفریقا خواهد بود.سبک بازی: نظم اروپایی و تکنیک آفریقایی فوتبال مراکش یک ترکیب است. از اروپایی‌ها یاد گرفتیم تاکتیک، فشار و بازی در پاس. از آفریقایی‌ها — دویدن، غیرقابل پیش‌بینی بودن و مهارت فردی. تیم ملی تحت هدایت والید رگگی (پس از موفقیت ۲۰۲۲) در سبک هجومی ۴-۳-۳ بازی می‌کند، با تأکید بر فلانگ‌ها. دفاع‌ها تکنیک دارند، هافبک‌ها نابودکننده و سازنده هستند و مهاجمان سریع هستند. از دور هم نمی‌ترسند بزنند. ویژگی خاص: بسیاری از بازیکنانی که در اروپا (فرانسه، هلند، اسپانیا) به دنیا آمده‌اند اما مراکش را انتخاب کرده‌اند. این به تیم تجربه بازی در لیگ‌های برتر را می‌دهد.ستاره‌های فوتبال مراکش بازیکنان افسانه‌ای: احمد فراس (بهترین گلزن تاریخ تیم ملی)، مصطفی حاجی (قهرمان جام جهانی ۱۹۹۸)، نورالدین نایبیت (دفاع‌کننده). معاصر: حکیم زیاش («چلسی」， «گالاتاسارای»)، اشرف حکیمی («پاریس سان-ژرمن»)، یوسف ان-نسیری («سویل»)، سوفیان آمربات («فیورنتینا」， «مانچستر یونایتد»)، رومن سائس (کاپیتان). دروازه‌بان یاسین بنو (بونو) — ستاره جام جهانی ۲۰۲۲، کسی که پنالتی‌ها را گرفت. در س ... Читать далее