ایده‌ای که زمین به شکل دیسک است و نه کره، در عصر ماهواره‌ها و مأموریت‌های بین‌سیاره‌ای به نظر می‌رسد که قدیمی و غیرمعمول است. اما نظریه زمین مسطح همچنان وجود دارد و طرفداران خود را جذب می‌کند و توجه جامعه‌شناسان، روانشناسان و فلاسفه علم را به خود جلب می‌کند. تاریخ آن نه فقط یک تاریخ اشتباهات است، بلکه منعکس‌کننده مکانیزم‌های عمیق تفکر انسانی و نگرش او به دانش است. نظریات باستان و تولد زمین‌شناسی در تمدن‌های باستانی، مفهوم زمین مسطح به عنوان یک نتیجه طبیعی از تجربه محدود دیداری بود. مصریان، شمرها و بابلیان جهان را به شکل دیسک می‌دیدند که بر آب‌ها قرار دارد یا توسط موجودات افسانه‌ای پشتیبانی می‌شود. برای انسانی که در یک دشت زندگی می‌کند، خط افق واقعاً یک توهم مسطح ایجاد می‌کند و تنها جمع‌بندی‌های فلسفی می‌توانند ایده کره‌ای بودن زمین را بیاورد. تغییر در یونان باستان رخ داد. پیthagoras و ارسطو مدعی بودند که زمین کره‌ای است، به استناد به شکل سایه‌ها در طول اظطراب‌های ماه و اختلاف در دیدن ستارگان در عرض‌های مختلف. آزمایش‌های اراتستفن حتی اجازه داد که قطر سیاره را با دقت شگفت‌انگیزی اندازه‌گیری کنند. با این حال، باور به زمین مسطح در ذهن عمومی باقی ماند، به ویژه در دوره‌های سقوط فرهنگی، زمانی که دانش منطقی به مکانات مذهبی یا مدل‌های نمادین جهان می‌پرداخت. میانه‌آسیا و افسانه قرن‌های تاریک این باور عمومی که در میانه‌آسیا مردم به زمین مسطح ایمان داشتند، بیشتر یک افسانه است که بعداً ساخته شده است. دانشگاه‌های میانه‌آسیا آثار ارسطو و بطلمیوس را تدریس می‌کردند، جایی که زمین به عنوان یک کره توصیف شده بود. حتی محققان دینی مانند Thomas Aquinas، فرم کره‌ای جهان را به عنوان یک واقعیت می‌پذیرفتند. اما در فرهنگ عمومی، تصویر زمین مسطح در افسانه‌ها و نمادها ادامه داشت و به عنوان یک استعاره برای محدودیت دانش انسانی عمل می‌کرد. رنسانس و پیروزی تجربه‌گرایی عصر کشفهای بزرگ به طور نهایی شکاف‌های شک و تردید را از بین برد. سفرهای کلمب و Magellan به وضوح کجی کره‌ای سیاره را نشان دادند و توسعه نجوم قوانین عمومی کره‌ای برای همه اجرام آسمانی را تأیید کرد. مشاهده‌های Galileo و Copernicus تصور زمین به عنوان یک جسم چرخان که به سیستم خورشید وارد است را تقویت کرد. در قرن نوزدهم، نظریه زمین مسطح از گفتم ... Читать далее