ایفانتیلزم و نارسیسزم. دو مفهوم که اغلب اشتباه می‌شوند، اما بیشتر اوقات با هم دست در دست هستند. فرد ایفانتیل «بچه همیشه» است که نمی‌خواهد مسئولیت بپذیرد. نارسیس «آدم بزرگی با تاج روی سر» است که نیاز به تحسین دارد. اما اگر دقیق‌تر نگاه کنیم، آنها بسیاری چیزهای مشترک دارند: خودپرستی، ناتوانی در همدلی، تحمل کم استرس. علاوه بر این، ایفانتیلزم می‌تواند نقاب نارسیسزم باشد، و نارسیسزم اغلب از ایفانتیلزم تغذیه می‌شود. در این مقاله ما به بررسی شباهت‌ها و تفاوت‌ها و اینکه اگر شما این ویژگی‌ها را در خود یا کسانی که دوست دارید پیدا کردید، چه باید بکنید، می‌پردازیم.ایفانتیلزم بزرگسالان چیستایفانتیلزم حفظ صفات کودکانه در ذهن فرد بزرگسال است. این یک تشخیص نیست، بلکه یک ویژگی شخصیتی است. خود را نشان می‌دهد در عدم تمایل به تصمیم‌گیری، انتقال مسئولیت، جستجوی «پدر خانواده» (همسر، مدیر، دولت)، که همه چیز را برقرار کند. فرد ایفانتیل روزی یک روز زندگی می‌کند، نمی‌تواند برنامه‌ریزی کند، به راحتی به خواسته‌های لحظه‌ای تن می‌دهد. او ممکن است جذاب و خودجوش باشد، اما خودجوشی او سریع خسته‌کننده می‌شود. در موقعیت بحرانی به ступور یا استرش می‌افتد، به جای اینکه اقدام کند. او دوست ندارد که «آموزش داده شود»، اما در عین حال همیشه شکایت می‌کند و ناراحت است. مثال: مردی ۳۵ ساله که با مادر خود زندگی می‌کند، به عنوان پیک کار می‌کند و همه پول‌های آزاد خود را برای بازی‌ها خرج می‌کند. یا زنی که همه مسائل زندگی روزمره را بر دوش شوهر خود می‌اندازد و از خستگی شکایت می‌کند.نارسیسزم بزرگسالان چیستنارسیسزم یک ویژگی شخصیتی (در شکل شدید — اختلال) است که با احساس بزرگنمایی از خود، نیاز به تحسین دائمی و فقدان همدلی مشخص می‌شود. برخلاف ایفانتیل، نارسیس ممکن است بسیار موفق، هدفمند و حتی کارگوش باشد. اما موفقیت او هدف نیست، بلکه راهی برای دریافت تحسین است. نارسیس تحمل نمی‌کند که مورد انتقاد قرار گیرد، دیگران را تحقیر می‌کند و به دلیل خودپرستی آسیب دیده، انتقام می‌گیرد. او قادر به همدلی نیست، از دیگران به عنوان داروی برای افزایش اعتماد به نفس خود استفاده می‌کند. مثال: مدیری که همه دستاوردهای زیردستان خود را به خود نسبت می‌دهد و به دلیل کوچکترین اختلاف نظر اخراج می‌کند. یا شریکی که نیاز به توجه دائمی دارد، اما خود به احس ... Читать далее