دیپلماسی هنر گفتن «با سلام و احترام آشنا شدم» به کسی است که می‌خواهید مسموم کنید. ادب در اینجا نه تنها یک کد道德ی است، بلکه سلاح، سپر و پاسپورت دیپلماتیک است. از آنچه دیپلمات بگه «ما نگرانیم»، بستگی دارد که جنگ آغاز شود یا نه. در این دنیا لبخند می‌تواند تهدید باشد، و دست دادن اعلام تحریم‌ها. بررسی می‌کنیم که چگونه ادب در دیپلماسی عمل می‌کند، با مثال‌های واقعی از پروتکل‌ها و حوادث. پروتکل دیپلماتیک: رитуال‌هایی که خالی از محتواست در دیپلماسی، ادب به صورت دقیق تنظیم شده است. کنوانسیون وین ۱۹۶۱ وجود دارد، و پروتکل‌های ملی: چگونه سلام بدهیم، چه کسی اول دست بدهد، و در چه ترتیبی مهمانان را نشاندار کنیم. نقض می‌تواند به عنوان تحقیر تلقی شود. به عنوان مثال، اگر سفیر را برای مهمانی بعد از سایر رؤسای مأموریت‌های دیپلماتیک دعوت کنند، این نشان از کاهش وضعیت رسمی است. این رitus‌ها یک چارچوب است که اجازه می‌دهد دشمنان در یک میز بنشینند. اما پشت ادب رسمی معمولاً هیچ چیز به جز محاسبه سرد نیست. ادب به عنوان اوفیمیز برای تهدیدها در زبان دیپلماتیک، سعی می‌شود فرمول‌ها را نرم کند. به جای «ما جنگ اعلام می‌کنیم» — «ما اقدامات بازخوردی را اتخاذ می‌کنیم». به جای «شما دروغ می‌گویید» — «پس از بررسی داده‌های ارائه شده، درستی آن‌ها را زیر سوال می‌بریم». به جای «ترک بمباران کنید» — «ما عمیقاً از وضعیت انسانی نگرانیم». ادب دیپلماتیک به حفظ وجهه کمک می‌کند، حتی زمانی که دو طرف در حال حاشیه‌های درگیری هستند. اما برای کسانی که می‌توانند بین خطوط ببینند، این ادب شفاف است. «امیدواریم به یک گفتگوی سازنده برسیم» معمولاً به معنای «تنازل کنید» است. کلیشه‌های دیپلماتیک معمول و تفسیر آن‌ها «ما به شدت محکوم می‌کنیم» — ما در عصبانیتیم، اما هیچ کاری نمی‌توانیم انجام دهیم. «ما نگرانیم» — ما اهمیتی نمی‌دهیم، اما باید چیزی بگوییم. «از دو طرف خواستار احتیاط می‌کنیم» — ما نمی‌خواهیم برای شما جنگ کنیم. «تغییرات مثبت را یادداشت می‌کنیم» — پیشرفت بسیار کم است، اما باید گزارش دهیم. «گفتگو در چارچوب سازنده‌ای انجام شد» — ما هیچ چیزی به توافق نرسیدیم، اما دعوا نکردیم. «این غیرقابل قبول است» — اگر شما متوقف نشوید، تحریم‌هایی خواهند بود (که ما هرگز اعمال نمی‌کنیم). دیپلماتی که این زبان را نمی‌داند، محکوم به شکست است. مث ... Читать далее