آب و هوا و دین: از الهیات جوی به اخلاق زیستی مقدمه: طبیعت به عنوان پیام رابطه بین آب و هوا و آیین‌ها یکی از قدیمی‌ترین و بنیادی‌ترین رابطه‌ها است. پدیده‌های آب و هوایی مانند بارش باران، خشکسالی، رعد و برق، سیل و تغییر فصل‌ها برای انسان‌های باستان نشان‌دهنده اراده الهی بودند. به همین دلیل، آیین به عنوان یک سیستم تفسیر و مدیریت روابط با نیروهای طبیعی قدرتمند شکل گرفت که بقا به آنها وابسته بود. آب و هوا تنها زمینه نیست، بلکه یک مشارکت‌کننده فعال در گفتگو مقدس است که آئین‌ها، رituals، اخلاق و اقیانوس‌نما را شکل می‌دهد. آب و هوا به عنوان معماری خدایان و افسانه‌ها شرایط آب و هوایی به طور مستقیم تعیین می‌کرد که کدام خدایان را می‌پرستیدند و چگونه آنها را تصور می‌کردند. تمدن‌های کشاورزی (مصر، مصر، حانان): در مناطقی که زندگی به جریان رودخانه‌ها یا بارش‌های به موقع وابسته بود، خدایان باروری، آب و طبیعت مرده و زنده به عنوان خدایان مرکزی شدند. تاموز شمر، عثوریس مصری، بعل فنیقیه — همه آنها می‌میرند (به عنوان نماد خشکسالی یا زمستان) و برمی‌خیزند (با آمدن باران یا جریان رودخانه). همسران آنها (اینانا/ایشتر، ایسیدا، آنات) به عنوان الهه زمین و باروری آنها را جستجو می‌کردند و بازمی‌گرداندند، که نشان‌دهنده امید ناامیدانه به چرخه‌ای بود. رituals، اغلب اورگاستیک، برای تحریک جادویی باروری زمین بودند. تمدن‌های خشک‌سالی‌های کوهستانی (یونان باستان، ایران): در مناطقی که آب کم بود و توفان‌ها پدیده‌ای ترسناک و وحشتناک بودند، خدای توفان و خدای آسمان به عنوان خدای اعلی‌مقدس شد: زئوس یونانی، پراون هندواروپایی، تیشوب هتت. او باران را به عنوان بخشش می‌رساند و توفان را به عنوان خشم می‌رساند. قوم‌های کوچ‌نشین مراتع: در شرایطی که آنها در فضای باز و بی‌پایان بودند و وابسته به وضعیت مراتع بودند، فرهنگ مونوتئیستیک یا گنوتئیستیک به عنوان خدای آسمان به عنوان خدای اعلی‌مقدس و اغلب بی‌شخصی (تنگری در تورک‌ها و مغول‌ها) توسعه یافت. آب و هوا در اینجا خدای مدیر آب و هوا را شکل نمی‌داد، بلکه یک شروع بالا و انتزاعی را شکل می‌داد که نظم و سرنوشت را نمادینه می‌کند. نکته جالب: باستان‌شناسان و متخصصان آب و هوا بین فاجعه‌های آب و هوایی بزرگ و افزایش فعالیت‌های مذهبی یا تغییر آیین‌ها رابطه یافتند. به عنوان مثال، از دست رف ... Читать далее