مدیریت مالی شخصی بد: خطاهای سیستماتیک و هزینه‌های آن مقدمه: ناکارآمدی به عنوان یک سیستم مدیریت مالی شخصی بد نه تنها فقدان پول یا اشتباهات تصادفی است. این یک سیستم پایدار از اعمال مالی ناکارآمد است که بر اساس انحرافات شناختی، واکنش‌های عاطفی و فقدان مدل‌های پایه برنامه‌ریزی استوار است. از دیدگاه علمی می‌توان این را به عنوان یک سری از انحرافات از مدل تصمیم‌گیری منطقی در نظر گرفت که به نتایج منفی قابل پیش‌بینی منجر می‌شود: دام بدهی، استرس مالی، عدم توانایی در دستیابی به اهداف بلندمدت و آسیب‌پذیری در برابر شوک‌های خارجی. 1. فقدان بودجه‌بندی و اثر «حسابداری ذهنی یکی از خطاهای بنیادی فقدان تصویر کلی از درآمدها و هزینه‌هاست. به جای آن، فرد از «حسابداری ذهنی» (mental accounting) استفاده می‌کند، مفهومی که توسط برنده جایزه نوبل رچارد تالر توضیح داده شده است. پول به صورت مصنوعی به دسته‌بندی‌های مختلفی با قوانین هزینه‌کرد متفاوت تقسیم می‌شود: «درآمد» (جدی)، «پاداش» (می‌توان روی آن هزینه کرد)، «پول اضافی» (نسبتاً مهم نیست). این باعث تصمیم‌گیری‌های غیرمنطقی می‌شود: فرد ممکن است خود را در مورد چیزهای ضروری محدود کند، استفاده می‌کند از «پول‌های جدی» و در عین حال بدون فکر به مقدار زیادی از «پول‌های آسان» هزینه کند. مثال: تحقیق دیپا سومان نشان می‌دهد که افراد که مبلغ بزرگی از مالیات بازپس‌گیری می‌کنند، با احتمال بیشتری خریدهای غیرضروری بزرگی انجام می‌دهند، نسبت به زمانی که همان مبلغ به صورت بخش‌های کوچک در درآمد معمولی آن‌ها توزیع شود. مغز این را به عنوان « موفقیت ناگهانی» می‌پذیرد که نیازی به برنامه‌ریزی ندارد. 2. سقوط بدهی: از وام‌های مصرفی به پیرامون مالی مدیریت بد با استفاده نکنترل شده از ابزارهای بدهی گران‌قیمت برای تأمین مصرف فعلی یا پرداخت بدهی‌های قبلی مشخص می‌شود. نقش کلیدی را «تخفیف ابرتورماتور» (hypothetical discounting) بازی می‌کند — انحراف شناختی که در آن پاداش لحظه‌ای (خرید اکنون) به شدت از هزینه‌های آینده (پرداخت‌های با بهره) پیشی می‌گیرد. لعنتی از پرداخت‌های کمینه: بانک‌ها به طور عمدی پرداخت کمینه‌ای برای کارت اعتباری (معمولاً 3-5٪ از بدهی) تنظیم می‌کنند. اگر فقط این پرداخت را انجام دهید، بدهی تقریباً کاهش نمی‌یابد. به عنوان مثال، با بدهی 100000 روبل با بهره سالانه 25 ... Читать далее