فوتبال نه تنها یک بازی نیست. این یک آسانسور اجتماعی قوی، یک مدرسه زندگی و یک آپارتمان بزرگ جمعی است که در آن ورزشکاران و هواداران یاد می‌گیرند که با هم زندگی کنند، تعامل کنند و بر یکدیگر تأثیر بگذارند. اجتماعی شدن در فوتبال یک فرآیند است که از مهد کودک شروع می‌شود و با بازنشستگی به پایان می‌رسد، وقتی که ستاره‌ی دیروز تبدیل به همسایه‌ی روی نیمکت می‌شود. چگونه فوتبال شخصیت بازیکنان و هواداران را شکل می‌دهد؟ چه قوانین رفتاری نوشته نشده‌ای هستند که کار می‌کنند؟ بررسی می‌کنیم. اجتماعی شدن ورزشکار: از توپ خیابانی تا قراردادهای میلیونی راه فوتبالیست یک دوره اجتماعی سریع است. در ۸ سالگی یاد می‌گیرد که در تیم کار کند، به مربی گوش دهد، درد را تحمل کند (فیزیکی و روانی). در ۱۴ سالگی رقابت، انتخاب، شکست‌ها را یاد می‌گیرد. در ۱۸ سالگی می‌فهمد که او یک کالا است که می‌تواند خریداری و فروخته شود. در ۲۵ سالگی رهبری، کار با رسانه‌ها، خیریه. در ۳۵ سالگی نقش بازیکن جایگزین را می‌پذیرد، تجربه را انتقال می‌دهد. آکادمی فوتبال جایگزین زندگی است: رژیم، انضباط، ویراستگی، دوستی و خیانت. اینجا چیزهایی مانند استقامت در برابر استرس، همدلی (با هم تیمی زخمی)، مسئولیت‌پذیری (پنالتی) پرورش می‌یابد. نقش مربی: پدر دوم و دیکتاتور مربی نقش کلیدی در اجتماعی شدن دارد. در سنین پایین او قوانین اخلاق را آموزش می‌دهد: نکوبیدن از پشت، کمک به رقیب افتاده، با داور بحث نکردن. در سنین بزرگتر مدیریت اغواگری، با هم تیمی‌ها دعوا نکردن، به مدیریت احترام گذاشتن. مربی می‌تواند شخصیت را بشکند (با فریاد، تحقیر) یا شخصیت را پرورش دهد. بهترین مربی‌ها (فرگوسن، آنچلوتی، کلپ) برای توانایی خود در یکپارچه کردن جوانان در تیم معروف هستند، بدون اینکه غرور آن‌ها را از بین ببرد. اتاق لباس تیم: جامعه کوچک اتاق لباس یک باشگاه خصوصی است. در اینجا قوانین خود را دارد: تازه واردات باید «تأسیس» را بگذرانند (آهنگی بخوانند، آبمیوه به دیگران بدهند). در اینجا رهبران غیر رسمی هستند که می‌توانند بزرگ‌تر یا صاحب اعتبارتر باشند. در اینجا درگیری‌ها بدون مربی حل می‌شوند. اتاق لباس یاد می‌دهد که چگونه با هم توافق کنیم، تسلیم شویم، اسرار را نگه داریم. این اجتماعی شدن در کوچک است. پس از ترک آن (زخمی شدن، انتقال)، بازیکن با بحران مواجه می‌شود. اجتماعی شدن ... Читать далее