روز فکر کردن به ستارگان جدید ۱۵ ژوئن. برای بیشتر مردم روز عادی‌ای است. اما برای ستاره‌شناسان آماتور، علمی-تخیلی‌ها و شاعران این روز فرصتی است تا به آسمان شب نگاه کنند و چیزی جدیدی روی آن رسم کنند. روز فکر کردن به ستارگان جدید یک جشن غیررسمی اما بسیار الهام‌بخش است. این جشن ما را به ترک نقشه‌های رسمی اتحادیه بین‌المللی ستاره‌شناسان (IAS) و ورود به تخیل دعوت می‌کند. زیرا وقتی‌که یونانیان باستان، عرب‌ها و چینی‌ها نیز به ستارگان نگاه می‌کردند و در آن‌ها قهرمانان، حیوانات و اشیاء می‌دیدند. امروز ما نیز می‌توانیم همان کار را انجام دهیم. بیایید بفهمیم که چگونه ستارگان به وجود می‌آیند، آیا می‌توانیم ستاره‌ای جدید اختراع کنیم و چرا این کار لازم است. تاریخ ستارگان: از دوران باستان تا لیست رسمی اولین ستارگان توسط سومریان و بابلیان ۴۰۰۰ سال پیش اختراع شدند. یونانیان و سپس رومیان آن‌ها را سیستم‌مند کردند. پتولمئوس در قرن دوم پس از میلاد مسیح یک فهرست از ۴۸ ستاره‌ها (مثل بزرگ‌ترین خرس، اریکس، اردک و غیره) تهیه کرد. در دوران کشفهای بزرگ جغرافیایی اروپایی‌ها آسمان جنوبی را دیدند و ستارگان جدیدی مانند پلنگ، تukan، صلیب جنوبی و کیل ایجاد شدند. در قرن‌های ۱۶-۱۸ ستاره‌شناسان (بایر، گهویلی، لاکایل) شکاف‌ها را پر کردند و ده‌ها ستاره‌های جدید اضافه کردند. در سال ۱۹۲۲ اتحادیه بین‌المللی ستاره‌شناسان لیست نهایی از ۸۸ ستاره‌ها را با تعیین مرزهای سخت‌گیرانه تأیید کرد. از آن زمان به بعد ستارگان جدید به صورت رسمی اضافه نشده‌اند. اما نه به صورت غیررسمی؟ هیچ کسی نمی‌تواند فکر کردن را ممنوع کند. چرا مردم ستارگان را اختراع می‌کنند ستارگان روشی برای سازماندهی شتاب ستارگان هستند. برای مردم باستان آن‌ها نقشه‌ای بودند که با آن در دریا و صحرا راهنمایی می‌شدند. برای کشیشان مخزن افسانه‌ها بودند. برای ستاره‌شناسان ابزاری برای پیش‌بینی بودند. امروز ستارگان به ستاره‌شناسان کمک می‌کنند تا اشیاء را پیدا کنند (مثل «گالاکسی در سحابی اندرومدا»). اما انسان عادی، وقتی به ستارگان نگاه می‌کند، نقاط تصادفی می‌بیند. با اختراع ستارگان، ما ارتباطی با کیهان برقرار می‌کنیم، آن را آشنا و قابل فهم می‌کنیم. این مانند ابرها است: یکی دلفین می‌بیند، دیگری شیر. در روز فکر کردن به ستارگان جدید می‌توانید برنامه‌های ستاره‌ش ... Читать далее