عطرهای کریسمس در ادبیات: از کد حسی تا متافیزیک عطر در ادبیات کریسمس نه تنها جزئی از محیط، بلکه رمز حسی قوی است که می‌تواند به طور یکجا دنیاهایی کامل را در خاطره‌ها زنده کند، ارتباطات آرکیتایپیک را فعال کند و ماهیت متافیزیکی جشن را انتقال دهد. حس بویایی، به عنوان قدیمی‌ترین و احساسی‌ترین حس، به عنوان ابزاری برای نویسندگان برای ایجاد «زمان‌مکان کریسمس» تبدیل می‌شود — فضایی که با خاطره، نوستالژی و معنا مقدس پر شده است. 1. بویایی به عنوان راهنمایی به سوی کودکی و بهشت نوستالژی عملکرد عمومی‌ترین بویایی‌های کریسمس این است که به عنوان کلید به یادها و خاطرات فردی و جمعی عمل کند و قهرمان (و خواننده) را به حالت بی‌گناهی و یکپارچگی بازگرداند. یوان شمیلوف، "تابستان خداوند": در اینجا یک "لیتورژی بویایی" کامل از جشن ایجاد شده است. بویایی‌ها یک آکوردهای پیچیده را تشکیل می‌دهند: "بوی چوب‌های صیقلی، موم، کاج… — چوب معطر، و مشک و عسل و هنوز چیزی… جشنانه". این نه یک لیست است — یک سمفونی از مقدس بودن و راحتی خانگی است. بوی مشک (کاج) و مشک به جشن زمینی و رازهای کلیسایی متصل می‌شود، عسل به شیرینی و شادی قربانی آینده اشاره دارد. برای شمیلوف، بویایی راهی به سوی بازگشت به روسیه پس از انقلاب، زندگی کلیسایی یکپارچه‌اش است. دایلن توماس، "کریسمس در ولز" ("A Child's Christmas in Wales"): در این یادداشت شاعرانه، بویایی‌ها احساس یک واقعیت جادویی و به طور اندک مبهم کودکی ایجاد می‌کنند: "بوی دریای سرد و دستکش‌های کهنه و خیس… بوی مرغ سرخ کرده و گوشت خوک… و دود تنباکوی پدران". بویایی‌ها در اینجا مقدس نیستند، اما بی‌نهایت نزدیک به عنوان نشانه‌های جهان شخصی و محافظت شده کودکی هستند که با جهان بزرگسالان "دور و ترسناک" مقابله می‌کند. 2. بویایی به عنوان نشانه اجتماعی و تضاد ادبیات اغلب از بویایی‌ها برای تاکید بر تضادهای اجتماعی استفاده می‌کند که در جشن تشدید می‌شوند. چارلز دیکنز، "ترانه کریسمس": دیکنز به طور ماهرانه بویایی‌ها را مقابل هم قرار می‌دهد. در خانه اسکروچ، هوای سرد و بوی قارچ، خاک و فلز (از حساب‌ها) حکمفرماست — این بوی بی‌روحی و بخل است. در خانه باب کراتچیت، با وجود فقر، بوی چربی مرغ، سیب و گرمای آتش خانوادگی می‌آید. و روح فعلی کریسمس هوای غذاهای جشنانه‌ای را که خود به عنوان نماد سخاوت و وفور است، ... Читать далее