در مفهوم کلاسیک، مانند "پارک دوران دایناسورها"، احتمالاً انسان هرگز نمی‌تواند دایناسورها را بازگرداند. مسئله اصلی و به نظر غیر قابل حل، تخریب کامل DNA است. ملکول DNA دارای دوره نیمه‌تجزیه حدود 521 سال است و حتی در شرایط نگهداری ایده‌آل، حدود یک و نیم میلیون سال بعد به طور کامل خوانا نیست. دایناسورها 66 میلیون سال پیش منقرض شدند، بنابراین تمامی ماده ژنتیکی آن‌ها به طور کامل و برای همیشه به ترکیب بی‌فایده‌ای از ترکیبات شیمیایی تبدیل شده‌اند. بقایای نرم‌تنان یا تکه‌های کلاژن که امروزه توسط دانشمندان کشف می‌شود، چیزی بیش از سایه‌های زندگی قدیمی نیستند و شامل کد ژنتیکی نیستند. اما حتی اگر ناپسندی را تصور کنیم و فرض کنیم که می‌توان ژنوم کامل دایناسور را به طور مصنوعی تولید کرد، با مشکلاتی از نوع دیگری مواجه خواهیم شد. رشد جنین نیاز به ژن‌ها و تنظیمات اپی‌ژنتیک پیچیده دارد — دستورالعمل‌هایی که چه زمانی و چگونه این ژن‌ها باید در فرآیند رشد فعال شوند، و این اطلاعات با خود DNA از بین رفته‌اند. علاوه بر این، ماده جایگزین و تخم وجود ندارد: نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده دایناسورها، پرندگان، تخم‌هایی با ساختار داخلی کاملاً متفاوت دارند. سیستم ایمنی موجودی که به دنیا آمده، به طور کامل در برابر باکتری‌ها و ویروس‌های مدرن که ده‌ها میلیون سال تکامل یافته‌اند، آسیب‌پذیر خواهد بود. با این حال، راهی واقع‌بینانه‌تر و که در حال توسعه است، وجود دارد که به سوی ایجاد نوعی هیبرید می‌رود و نه به سوی بازگرداندن. پالئونتولوگ معروف جک هورنر و گروه دیگری از دانشمندان ایده "مرغ-دایناسور"، یا Chickensaurus را پیش می‌برند. آن‌ها سعی نمی‌کنند DNA باستانی را پیدا کنند، بلکه در جهت برعکس حرکت می‌کنند: در ژنوم پرندگان مدرن، که بازپرورش‌دهگان دایناسورها هستند، ژن‌های باستانی که مسئول ویژگی‌های اجداد هستند، خوابیده‌اند. با استفاده از ویرایش ژنتیکی، این برنامه‌های اتوئیستیک می‌توانند بیدار شوند. در آزمایش‌های آزمایشگاهی بر روی جنین‌های مرغ، موفق به پرورش نواحی دندان به جای بخش‌های منقار، شکل‌دهی صورت‌هایی مانند صورت ولوسیپتر و حتی شناخت مکانیسم‌هایی شده که در آینده اجازه خواهد داد که یک دم طولانی جایگزین دم کاهش‌یافته پرنده شود. ظهور اولین موجودی با مجموعه کامل ویژگی‌های دایناسوری، بر اساس پیش‌بینی‌های خود م ... Читать далее