یوهان هویزینگ درباره «انسان بازی‌کننده»: بازی به عنوان پایه فرهنگ مقدمه: تزحیره انقلابی تاریخ‌نگار هلندی در سال ۱۹۳۸، یوهان هویزینگ، تاریخ‌نگار و فرهنگ‌شناس هلندی، اثری به نام «Homo Ludens» (انسان بازی‌کننده) منتشر کرد که باعث انقلاب در علوم انسانی شد. در مخالفت با مفاهیم متعارف «Homo Sapiens» (انسان عاقل) و «Homo Faber» (انسان سازنده)، هویزینگ تزحیره رادیکالی پیشنهاد کرد: بازی نه تنها یک پدیده فرهنگی است، بلکه پایه اولیه و بنیادی تمام فرهنگ انسانی است. او مدعی بود که فرهنگ نه تنها از بازی به عنوان میوه از گل به وجود می‌آید، بلکه به صورت بازی به وجود می‌آید و توسعه می‌یابد. ویژگی‌های کلیدی بازی از دیدگاه هویزینگ هویزینگ چندین ویژگی فرمایشی را برمی‌شمارد که بازی را یک پدیده جهانی و بنیادی می‌کند: ارادی و آزادی: بازی یک فعالیت آزاد است که نمی‌تواند از بیرون تحمیل شود. فرمان به پایان دادن به بازی. این یک عمل حاکمیت انسانی است. محدودیت در زمان و مکان: بازی در داخل «زمین بازی» رخ می‌دهد — فیزیکی یا ذهنی، جدا از زندگی عادی. آن «شروع» و «پایان» دارد. زمین بازی، صحنه تئاتر، دایره جادویی، جلسه دادگاه — همه اینها فضاهای محدود شده‌ای هستند که قوانین خاص خود را دارند. ترتیب و وجود قوانین: بازی یک ترتیب مطلق ایجاد می‌کند. نقض قوانین بازی را نابود می‌کند. این ترتیب درونی، به گفته هویزینگ، نمونه‌ای از ترتیب اجتماعی و حقوقی است. تنش و عدم قطعیت نتیجه: همیشه یک عنصر «مأموریت»، چالش، رقابت (آگون)، در بازی وجود دارد که تنش ایجاد می‌کند و توجه را حفظ می‌کند. نتیجه نباید از پیش تعیین شده باشد. بی‌فایده‌گی و بی‌علاقه‌گی: بازی به صورت «ناگهانی» انجام می‌شود، خارج از حوزه استفاده مستقیم و نیازهای بیولوژیکی. ارزش آن در خودش است. واقعیت جالب: هویزینگ نشان می‌دهد که حتی جنگ‌ها در جامعه‌های باستانی اغلب تحت قوانین بازی قرار داشتند — کد‌های شوالیه‌ها، چالش‌ها، توافقات مکان و زمان جنگ. جنگ به عنوان «بازی شریف» نمونه‌ای از این است که چگونه شروع بازی حتی در جدی‌ترین بخش‌های زندگی وجود دارد، قبل از اینکه سودگرایی و توتالیتارizm قرن بیستم این پوشش نازک را از بین ببرد. بازی به عنوان منبع منابع فرهنگی کلیدی هویزینگ تحلیل دقیقی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که بنای بنیادی نهادهای اساسی به صورت بازی است: ح ... Читать далее