کمدی‌های معروف درباره کریسمس: از ساتیرا تا کانون احساسی کمدی کریسمس یکی از پایدارترین و محبوب‌ترین ژانرهای سینمای جهانی است که همزمان عملکرد سرگرمی‌بخش، درمانی و اجتماعی-انتقادی را دارد. کلاسیک‌های آن در طول دهه‌ها شکل گرفته و چندین آرکتایپ داستانی پایدار را ایجاد کرده‌اند که از ساتیرای زننده تا داستان‌های احساسی درباره ارزش‌های خانوادگی متفاوت هستند. آرکتایپ 1: شخصیت اسکروچ و بازسازی اسکروچ مدل کلاسیک، که به داستان چارلز دیکنز "آواز کریسمس" (1843) بازمی‌گردد. داستان درباره یک منفعت‌طلب و منفی‌گرا است که در کریسمس توسط ارواح بازدید می‌شود و زندگی خود را بازنگری می‌کند، که منبع بی‌پایانی برای تغییرات و تغییرات شده است. "این زندگی زیبا" (1946) فرانک کاپرا. اگرچه این یک تغییر مستقیم دیکنز نیست، اما این فیلم از شماره اسکروچ استفاده می‌کند. قهرمان جورج بیلی، یک انسان خودخواهانه و آلترناتیو است که در نهایت به خودکشی گرایش دارد. "نجات" او از طریق مداخله یک فرشته و نمایش این که شهر بدون او چگونه خواهد شد، یک تغییر احساسی و فلسفی عمیق از داستان دیکنس است. این فیلم یک کلاسیک بی‌نظیر است که هر سال در ایالات متحده به عنوان یک مراسم سالانه پخش می‌شود و نشان می‌دهد که کمدی کریسمس می‌تواند موضوعات وجودی را بلند کند. "یک تنهایی در خانه" (1990) کریس کولامبوس. نسخه مدرن و متمرکز بر کودکان از آرکتایپ. نه کوین مک‌کالستر اسکروچ، بلکه بستگان بزرگسال او و همسایگان. آن‌ها، که به سوی مشغله‌های پیش‌پایه و مشکلات خود مشغول هستند، "فراموش می‌کنند" که کودک را به عنوان نماد معنای خانواده رد می‌کنند. کوین، از طریق آزمایش‌ها (جنگ با دزدان) و ملاقات با همسایه‌ای تنهای "غایب" (مثل یک ارواح)، نه خودش بازمی‌گردد، بلکه کاتالیزوری برای بازسازی بزرگسالان می‌شود و به آن‌ها یادآوری می‌کند که ارزش‌های اصلی چیست. این بازتفسیر ناب کانون برای نسل جدید است. "کریسمس‌های خانوادگی" (1989) جرمیا س. چککی. کلارک گریزولد — ضد اسکروچ، یک هوادار افراطی جشن، که تعاقب بی‌وقفه او برای یک کریسمس کامل به یک سری از فاجعه‌ها منجر می‌شود. کمدی بر اساس ساتیرای رویکرد مصرف‌گرایانه و استرس‌زا به جشن است. در پایان، با وجود تمام شکست‌ها، خانواده به وحدت واقعی دست می‌یابد که به روح پایان خوش دیکنس پی می‌برد، اما از طریق ابسورد و فارس ... Читать далее