«رزیدوینسکایا بوشچا» و سنت‌های مرتبط با آن در فرانسه: از عملی به نماد شیرینی مقدمه: بوشچا به عنوان یک پالیمپسست فرهنگی سنت فرانسوی "بوشچای رزیدوینسکایا" (La bûche de Noël) نمونه‌ای منحصر به فرد از تحول یک رitus کهن وایکولی و سپس مردمی به یک نماد گastronomique درخشان است. این نه تنها یک دسر آشپزی است، بلکه یک حمل‌کننده مادی از خاطرات است که لایه‌های معانی را روی هم می‌اندازد: از اعمال مذهبی برای تضمین باروری تا کنکلی‌سازی خانوادگی و ملی. بررسی این پدیده مکانیسم‌های سازگاری باورهای وایکولی در زمینه مسیحی و پس از آن سکولارشدن آن در شرایط جامعه مصرفی مدرن را آشکار می‌کند. 1. بوشچای چوبی (La bûche de bois): رitus و نمادسازی سرچشمه این سنت به اعماق قرن‌ها بازمی‌گردد، به جشن‌های زیمنستای (Zimnitsa) پیش از مسیحیت در قوم‌های کلت و آلمانی. در شب پیش از کریسمس (معمولاً 24 دسامبر) رئیس خانواده یا بزرگترین عضو آن یک رitus آیینی برای ورود یک چوب خاص به خانه انجام می‌داد. معمولاً این یک قطعه بزرگ از درخت میوه (مثل شیرین‌خار، سیب، کمتر کاج) بود که باید در آتشگاه تا پایان شب کریسمس و حتی تا پایان عید پاک (6 ژانویه) می‌سوخت. ریتوس پر از اعمال نمادین بود: انتخاب و خیساندن. چوب خاص را از پیش انتخاب می‌کردند و گاهی آن را با شراب، روغن یا آب نمک می‌ریختند که به نظر محققان یک قربانی برای ارواح آتشگاه یا مقدس‌سازی مسیحی است. ورود به خانه. مراسم با چوب با دعاها و آرزوهای خیرخواهی همراه بود. زنده‌کردن از باقیمانده چوب سال گذشته. این عنصر کلیدی، نماد پیروی، چرخه زمان و ارتباط نسل‌ها است. خاکستر یا کربن‌های نیمه‌سوز به عنوان محافظت‌کننده‌های قوی از برق آسا، بیماری‌ها و نیروهای بد شناخته می‌شدند و در طول سال نگهداری می‌شدند. معنای نمادین چندوجهی بود: نماد خورشیدی. چوبی که در تاریک‌ترین دوره سال می‌سوزد، بازگشت خورشید را نمادینه می‌کند و امید به بازگشت گرما و نور را نشان می‌دهد. باروری و شکوفایی. شعله و گرما آتشگاه با انرژی زندگی مرتبط بود و باید به ثمردهی غنی و تولد دام‌ها کمک می‌کرد. پاکسازی. آتش پاکسازی خانه از همه بدی‌هایی که در طول سال انباشته شده است. نمای اجتماعی. تمام خانواده به دور آتشگاه جمع می‌شدند و این پیوند خانوادگی را تقویت می‌کرد. 2. کاهش رitus و دلایل تحول در پایان قرن نوزدهم، ا ... Читать далее