کلاه‌نمی در لباس زنانه: سیمبولیکای ویراستاری و فرآیند قدرت تبدیل کلاه‌نمی به بخشی از لباس زنانه یک پدیده فرهنگی پیچیده است که فراتر از مد می‌رود. این یک عمل سیمبولیکای تسخیر، حرکت سیاسی و ابزار ساخت هویت جنسی است. تاریخ کلاه‌نمی زنانه، تاریخ مبارزه برای نقش‌های اجتماعی است که از طریق زبان اکسسوری‌ها خوانده می‌شود. 1. ریشه‌ها: شورش آندروژن و یونیفورم انقلابی تا پایان قرن نوزدهم، عناصر لباس مردانه در لباس زنانه جزئی‌های حاشیه‌ای بودند و با فعالیت‌های خاصی (مانند سواری اسب) مرتبط بودند. تغییر با ظهور "گیبسون-گلر" در دهه 1890 رخ داد — تصویری از زن جدید، ورزشی و تحصیلکرده که توسط تصویرگر چارلز گیبسون خلق شد. اما انقلاب واقعی با ظهور مارلن دیتریخ رخ داد. حضور او در فیلم "ماراکو" در سال 1930 با اسموکینگ و کلاه‌نمی-گل و سپس در لباس آزاد با کلاه‌نمی بلند، شوک فرهنگی ایجاد کرد. این یک کروس‌درسین نبود، بلکه یک اعلامیه بود: آثار قدرت و آزادی مردانه می‌توانند توسط زن به منظور ایجاد زنیت جدید و غالب به تصرف آیند. همزمان، کلاه‌نمی بخشی از یونیفورم خدمه زنانه در جنگ‌های جهانی شد (مثلاً WAAF بریتانیا). در اینجا او نماد وظیفه، انضباط و مشارکت برابر با مردان در کارهای مشترک بود، در حالی که همچنان در چارچوب یک وارسته‌ای سخت باقی ماند. 2. دهه‌های 1960-1980: از "آبی‌پوش" به قدرت "سفیدپوش" دومین موج فمینیسم در دهه‌های 1960-1970 معنای جدیدی به کلاه‌نمی بخشید. نماد این دوره ایو سان-لوران بود که در سال 1966 اسموکینگ زنانه "Le Smoking" را ارائه داد. کلاه‌نمی-گل در این مجموعه عنصر کلیدی بود که نماد رسمیت شبانه مردانه را به حوزه زنانه‌ی تجمل و اعتماد به نفس ترجمه می‌کرد. این یک فرآیند فرمایشی بود، نه یک کپی مستقیم. انقلاب واقعی در دهه 1980 با ورود نسل کارآفرینان به دفترها رخ داد. "پیراهن قدرت" (Power suit) با شانه‌های پهناور و کلاه‌نمی ابریشمی، معمولاً با نوارهای مربعی یا خطوط مورب، زره آن‌ها بود. زنانی که به محیط کاری می‌آمدند — محیطی که با قوانین مردانه کدیفیکه شده بود — مجبور بودند به زبان آن صحبت کنند. در این زمینه، کلاه‌نمی سه عملکرد داشت: میمیکایی: پوشیدن به عنوان "خود" در دنیای مردانه. وضعی: بهره‌گیری مستقیم از نماد قدرت. فرآیند ساختاری: واقعیت پوشیدن کلاه‌نمی توسط زن، سیمبولیکای مردانه‌ ... Читать далее