تاج‌گذاری ناپلئون در کلیسای میلان: تئاتر سیاسی در تقاطع عصرها مقدمه: زمینه تاریخی رویداد تاج‌گذاری ناپلئون بوناپارت به عنوان پادشاه ایتالیا، که در ۲۶ مه ۱۸۰۵ در کلیسای میلان (دوومو) برگزار شد، نه تنها یک تاریخ مهم در زندگی امپراتور است، بلکه یک عمل پیچیده سیاسی و نمادین است که به طور هنرمندانه‌ای برای مشروعیت بخشیدن به قدرت جدید سینکرونیزه شده است. این رویداد، که شش ماه پس از تاج‌گذاری ناپلئون به عنوان امپراتور فرانسه در پاریس رخ داد، جزء عناصر کلیدی استراتژی او برای ایجاد امپراتوری قاره‌ای و ادغام سرزمین‌های ایتالیا در مدار تأثیر فرانسوی بود. انتخاب میلان و کلیسای اصلی آن به عنوان مکان برگزاری مراسم به طور عمیقی برنامه‌ریزی شده بود. آماده‌سازی و انتخاب نمادین میلان و دوومو پس از اعلام ناپلئون به عنوان امپراتور فرانسه در مه ۱۸۰۴، جمهوری ایتالیا که او رئیس آن بود، به پادشاهی ایتالیا تبدیل شد. انتخاب پایتخت غیرقابل پیش‌بینی بود: رم پاپ‌نشین بود، تورین پایتخت خانواده ساووی بود و ونیز به تازگی جمهوری اشرافی بود. میلان، که مرکز حکومت آموزشی ا-absolutism در دوره هابسبورگ‌ها و بزرگترین شهر شمال ایتالیا بود، یک مقاومت عادلانه بود. او نماد قدرت اقتصادی و کارایی اداری بود و بدون اینکه با مفاهیم جمهوری‌خواهی یا پاپی بارگذاری شود، به نظر می‌رسید. کلیسای میلان، یک یادبود گوتیک بزرگ که در آن زمان هنوز به طور کامل به پایان نرسیده بود، به طور تصادفی انتخاب نشده بود. برخلاف نوتردام پاریس که با سنت‌های مونارشی فرانسوی مرتبط است، دوومو یک «صفحه خالی» از نظر تاج‌گذاری‌های مملکتی بود. او نماد میراث قدیمی‌تر بود، بلکه اهداف مملکتی جدید و مدرن، که به آینده گرایش داشت، بود. مقیاس او برای یک مراسم نمایشی بزرگ بسیار مناسب بود. مراسم به عنوان یک نمایش سیاسی: آیین و نوآوری خود تاج‌گذاری یک ترکیب دقیق از سنت و نوآوری بود. تضاد آیینی با پاپ: در پاریس، پاپ پیوس هفتم در تاج‌گذاری ناپلئون حضور داشت، اما تنها او را مبارک خواند. در میلان، پاپ حضور نداشت. این تصمیم آگاهانه بود: ناپلئون نمی‌خواست که برای تاج ایتالیایی خود به اجازه پاپ وابسته باشد، نشان دادن ماهیت سکولار قدرت خود. مراسم را میلانی کاردینال جانواریو باتیستا کاپرا، که به ناپلئون وفادار بود، انجام داد. این موضوع خودکفایی جدید مملکت را از رم ... Читать далее