کالندر جشن سال نو در اروپا: از کالندر یولیانی تا حکومت گریگوریانی مقدمه: سال نو به عنوان محصول اصلاح کالندری و اراده سیاسی تاریخ جشن سال نو در ۱ ژانویه در اروپا یک پدیده طبیعی یا باستانی نیست، بلکه نتیجه تکامل طولانی و متناقض سیستم‌های کالندری، استقرارهای مذهبی و احکام دولتی است. تصویب این تاریخ به عنوان مرز جهانی نشان‌دهنده پیروزی سنت اداری رومی-یولیانی بر چرخه‌های کشاورزی و مذهبی و بعداً پیروزی دولت سکولار بر مقررات کلیساست. این فرآیند بیش از یک هزار و پانصد سال طول کشید و تنها با پذیرش جهانی کالندر گریگوریان به پایان رسید. ریشه‌های باستان‌شناختی: کالندرهای رومی و اصلاح یولیان ریم باستان: در ابتدا سال رومی از ۱ مارس شروع می‌شد، که نام ماه‌ها به عنوان سومین، هشتمین و غیره گواهی می‌دهد. تغییر تاریخ به ۱ ژانویه در سال ۱۵۳ قبل از میلاد بود که با نجوم یا کشاورزی هیچ ربطی نداشت، بلکه با نیاز اداری بود. در این روز، کنسول‌های جدید رومی به عنوان ارکان انتخابی عالی منصوب می‌شدند. بنابراین، سال نو یک عمل سیاسی-اداری بود که شروع سال مدنی را نشان‌دهی می‌کرد. اصلاح یولیوس کایسار (۱۴۶ قبل از میلاد): ورود کالندر یولیانی به عنوان شروع سال را تثبیت کرد. این کالندری که بر اساس چرخه خورشیدی است، ابزار مدیریت مناسبی برای امپراتوری بود. اما با گسترش مسیحیت، این تاریخ با پارادایم جدید مذهبی در تضاد قرار گرفت. میانه‌آسیا: هرج و مرج و مقاومت مذهبی کلیسای مسیحی، به ویژه در غرب، به ۱ ژانویه به عنوان یک جشن یهودی نگاه می‌کرد که با نام دووجهی یانوس، خدای آغازها، مرتبط است. کلیسا تاریخ‌های جایگزین، با اهمیت مذهبی، برای آغاز سال پیشنهاد می‌داد: ۲۵ مارس (بخشش): جشن تولد مسیح، که در برخی مناطق ایتالیا (سبک فلورانس) و انگلستان (تا سال ۱۷۵۲) محبوب بود. سال با لحظه ولادت خدا شروع می‌شد. ۲۵ دسامبر (میلاد مسیح): تولد مسیح به عنوان «شروع عصر جدید». در بسیاری از مناطق آلمان، بخشی از فرانسه استفاده می‌شد. ۱ سپتامبر (یا ۱ مارس): سنت ویزانتیک، مرتبط با ایندیکت (چرخه مالی). تأثیر آن در روسیه احساس می‌شد، جایی که سال نو در ۱ مارس جشن گرفته می‌شد و از قرن پانزدهم به ۱ سپتامبر تغییر کرد. نتیجه این شد که «پلی‌تسنتریسم کالندری»: در یک کشور (مثلاً در فرانسه میانه‌آسیایی) شهرها و طبقات اجتماعی می‌توانستند تاریخ‌ها ... Читать далее