کاباره: تاریخ و معاصر — از شورش بوهمی تا تئاتر هویت‌ها مقدمه: کاباره به عنوان یک شکل مقاومت فرهنگی کاباره (از فرانسوی cabaret — "کاباخ") یک پدیده منحصر به فرد است که از زمان ظهور خود بر فراز مرزهای هنر اشرافی، سرگرمی عمومی و ساتیر سیاسی توازن کرده است. این فضای ترکیبی، که موسیقی، رقص، شعر، تئاتر، هنرهای بصری و آشپزی را یکپارچه می‌کند، در طول تاریخ ۱۴۰ ساله خود به عنوان یک بارومتر настроения‌های اجتماعی، آزمایشگاهی برای تجربیات زیبایی‌شناختی و پلکان برای صدای گروه‌های حاشیه‌ای عمل کرده است. زایش (۱۸۸۱–۱۹۱۴): شورش علیه صحنه بورژوازی زایش کاباره مرتبط با اعتراض علیه تئاتر تجاری و هنر آکادمیک است. مهد آن پاریس بود، جایی که هنرمند رودولف سالیس در ۱۸ نوامبر ۱۸۸۱، "گربه سیاه" (Le Chat Noir) را در مونمارت باز کرد. این نه یک کافه بود بلکه یک "کاباره هنری"، جایی که مشتریان — شاعران، موسیقیدانان، هنرمندان — خود نمایش‌ها را برای خود و کسانی مانند خودشان می‌ساختند. اینجا بود که فرمت "شانسونیه"، اسکیت‌های آزاد و تئاتر سایه‌ای به وجود آمد. موفقیت "گربه سیاه" موجب ایجاد موجی از تقلید شد: "ملن روج" (۱۸۸۹) با کانکانی معروف خود، "لا پلاتانی" و دیگران. ویژگی‌های کلیدی کاباره اوایل: آتmosphere of private club: محرمانه، محو کردن مرز بین صحنه و سالن. Eclecticism of the program: در طول یک شب می‌توانست یک شاعر سیمبولیست، یک شاعر کاپیتول، یک شعبدهباز و یک رقاص روی صحنه باشند. Satire on the bourgeoisie: طنز به سمت اخلاق و سیاست شهروندی معطوف بود. زمان طلایی (۱۹۱۰–۱۹۳۳): بین جنگ‌ها و انقلاب‌ها رشد واقعی و سیاسی کاباره در فضای زبان آلمانی، به ویژه در برلین و زوریخ در دوره جمهوری وایمار رخ داد. "Schall und Rauch" (Schall und Rauch، برلین): توسط مکس راینهارتت در سال ۱۹۰۱ تأسیس شد و بعداً به یک کاباره معروف در دهه ۱۹۲۰ تبدیل شد، جایی که ميلیتاریسم، دورویی و ملی‌گرایی مورد تمسخر قرار می‌گرفت. در اینجا نویسندگان بیرتولت بrehnt و کورت توهولسکی، هنرمند دادایست هاننا هخ出演 می‌کردند. "کاباره وولتر" (زوریخ، ۱۹۱۶): به عنوان یک اعتراض ضد جنگ به وجود آمد. شاعران مهاجر تریستان تسارا، هگو بال، هنرمندان هانس آرپ و مارسل یانکو در اینجا جنبش دادایی را ایجاد کردند — پاسخی ابسوردی و تحریک‌کننده به دیوانگی جنگ جهانی ... Читать далее