انسان به ستارگان نگاه می‌کند از زمانی که سر خود را بلند کرد. ابتدا آن‌ها را به عنوان خدایان می‌پنداشت، سپس اندازه‌گیری می‌کرد، سپس پرواز می‌کرد. اما بین این مراحل هنر بود. کیهان در نقاشی، ادبیات، موسیقی — فقط پس‌زمینه نیست. این یک تلاش برای درک بی‌پایان‌گی، مکان خود در آن، ترس و تحسین است. از افسانه‌های باستان تا «دونایا بریدنا»، از نقاشی‌های دیواری تا نصب‌ها — وقتی کلمات کافی نیستند، از کیهان صحبت می‌کنیم. در این مقاله — سفر به راه‌های ستاره‌ای خلاقیت. باستان و قرون وسطی: کیهان به عنوان نظم برای یونانیان کیهان خالی نیست، بلکه هارمونی است. پلاتو و ارسطو سpheres آسمانی را توصیف می‌کردند، اما شاعران هم عقب نماندند. هسید در «تئوگونی» درباره منشأ ستارگان می‌گفت. ستارگان موجودات زنده بودند، خدایان. در قرون وسطی کیهان به آسمان مذهبی تبدیل شد: نقاشی‌های دیواری با تصویر مسیح در ماندورلا، احاطه شده توسط فرشتگان و سیارات. «کمدی الهی» دانته — سفر به سه قلمرو، جایی که کیهان نقشه اخلاق است. در هنر تصویری — نقاشی‌های جوتی، جایی که آسمان دیگر نمادین نیست، بلکه آبی با ستارگان طلایی. رنسانس: کیهان انسان کوپرنیک، گالیله — علم تصویر قدیمی‌ترین تصویر جهان را از بین برد، اما هنر عقب نماند. نقاشی رافائل «دیسپوتا» زمین و آسمان را با هم ترکیب می‌کند. در بوسه در «باغ خوشی‌های زمینی» منظره‌های کیهانی جذاب هستند. اخترشناسی وارد نقاشی می‌شود: در نقاشی ورمر «اخترشناس» انسان آسمان را مطالعه می‌کند. ادبیات: «گarden of Eden Lost» ملین — نبرد فرشتگان کیهانی، کیهان‌شناسی در شعر. رنسانس نشان داد که کیهان می‌تواند توسط انسان شناخته شود و هنر همسایه او باشد. روشنگری و رمانتیسم: بلندمرتبه و بی‌پایان‌گی در قرن هجدهم کیهان به عنوان موضوع علمی شد. اما رمانتیک‌ها دوباره به او راز بازگرداندند. نقاشی‌های کارسپار داوید فری德里ش — انسان در پس زمینه آسمان ستاره‌ای، کوچک و گم‌شده. در ترنر — چرخه‌های کیهانی، پیش‌آمدهای عینی. گوته (و شاعر و دانشمند) درباره رنگ و نور نوشت. «فاوست» نیز کیهان است: سفر روح. ادگار آلن پو در «اوریک» سعی کرد در شعر جهان را درک کند. کیهان به عنوان نماد بی‌پایان‌گی شد که نمی‌توان آن را با عقل درک کرد، اما می‌توان آن را احساس کرد. علمی-تخیلی: ژول ورن و هربرت ولس ژول ورن قهرمانان را به ماه فرس ... Читать далее