فنومنون پرهیزکاری راهبانه داستان‌هایی از راهبان که هفته‌ها یا حتی ماه‌ها بدون غذا زندگی می‌کنند، قرن‌ها ذهن دانشمندان و عوام را مشغول کرده است. برای برخی این نشان‌دهنده قدرت معنوی بالاست، و برای برخی دیگر یک معمای فیزیولوژی انسانی است. اما فنومنون پرهیزکاری طولانی‌مدت از غذا در اعمال مذهبی — یک افسانه نیست، بلکه یک واقعیت است که دارای مبنای معنوی و بیولوژیکی است. مثال‌های تاریخی و زمینه فرهنگی در بسیاری از مذاهب، روزه‌داری و گرسنگی به عنوان راهی برای پاکسازی بدن و روح در نظر گرفته می‌شود. در بودایی، هندویی، مسیحی و داوودایی، خودداری به عنوان ابزاری برای مدیتیشن و تمرکز عمل می‌کند. راهبان تبت باستان، صوفیان صحرای مصر و یوگای هندی قرن‌ها پرهیزکاری را انجام می‌دادند و بدن خود را به حالتی نزدیک به آنابیوز می‌رساندند. برخی منابع راهبان قادر به گذراندن ده‌ها روز بدون غذا را توصیف می‌کنند، که به گفته آن‌ها تنها از «پرانه» — انرژی تنفس و خورشید تغذیه می‌کنند. علم مدرن وجود چنین مکانیسمی را تایید نمی‌کند، اما جنبه‌های فیزیولوژیکی پرهیزکاری طولانی‌مدت توضیح می‌دهد که چرا بدن در شرایط خاص می‌تواند مدت‌ها بدون غذا زندگی کند. فیزیولوژی گرسنگی وقتی انسان از خوردن دست می‌کشد، بدن خود را به تدریج به چندین منبع انرژی تغییر می‌دهد. ابتدا ذخایر گلوکز در خون و کبد استفاده می‌شوند. سپس لیپولیز — شکستن چربی‌ها فعال می‌شود که انرژی را به عضلات و اندام‌های داخلی می‌رساند. پس از آن بدن به حالت پس‌انداز می‌رود: دمای بدن کاهش می‌یابد، متابولیسم آهسته می‌شود و فعالیت کاهش می‌یابد. راهبان که پرهیزکاری طولانی‌مدت را انجام می‌دهند، اغلب آن را با مدیتیشن عمیق ترکیب می‌کنند. در حالت مدیتیشن، تنفس کم می‌شود، ضربان قلب آهسته می‌شود و مصرف انرژی بدن به چندین برابر کاهش می‌یابد. به این ترتیب، ذخایر چربی و آب می‌تواند به مدت طولانی‌مدت کافی باشد. نقش مدیتیشن و سازگاری روانی-فیزیولوژیکی تحقیقات مدرن نشان می‌دهد که تمرین‌های مدیتیشن واقعاً می‌تواند بر فیزیولوژی تأثیر بگذارد. مشاهده‌های الکتروانواعهالگرافی نشان می‌دهد که در راهبان در حال مدیتیشن عمیق، امواج آلفا و تی타 مغز فعال می‌شوند که برای حالت‌های آرامش و بازسازی شناخته می‌شوند. بدن در چنین حالتی به نوعی «ریستارت» می‌شود، سطح استرس کاهش می‌یابد و نیاز ... Читать далее