تأثير آب نمک بر گنج‌های طلایی کشتی‌های غرق شده داستانی جالب است که در آن نه تنها افسانه‌ها بلکه واقعیت علمی سخت نیز جای دارد. اگر خلاصه کنیم: طلا تقریباً از آب نمک آسیب نمی‌بیند، اما همه چیزهایی که آن را احاطه کرده‌اند، به طور کامل نابود می‌شوند. بیایید این موضوع را بیشتر بررسی کنیم. 1. طلا: "شاه" که از آب نمی‌ترسد طلا یک فلز قیمتی است. این اصطلاح علمی به این معناست که آن بسیار غیرفعال است و با بیشتر عناصر شیمیایی واکنش نمی‌دهد. مقاومت به نمک: کلرید سدیم (نمک) و اکسیژن رقیق شده در آب هیچ تأثیری بر طلا نمی‌گذارند. هیچ چیزی مانند "زنگ‌زدگی" یا "اکسیداسیون" با آن رخ نمی‌دهد. ظاهر: یک سکه طلایی یا تکه طلایی که 300 سال در کف اقیانوس مانده باشد، تقریباً به همان شکل روز کشتی‌کشتی است. کافی است آن‌ها را با آب تازه بشویید تا به درخشش اولیه خود بازگردند. به همین دلیل طلا همیشه نماد ارزش ابدی بوده است. 2. اما چه چیزی با "گنج" می‌شود؟ تهدیدات اصلی مشکل نه در طلا، بلکه در "همسایگان" آن و شرایط نگهداری آن است. تهدید شماره 1: زنگ‌زدگی الکترولیتی (پارایا الکترونی) این بزرگترین و جالب‌ترین مشکل است. وقتی فلزات مختلف در تماس با یکدیگر در الکترولیت (و آب دریا یک الکترولیت عالی است) هستند، بین آن‌ها جریان الکتریکی ایجاد می‌شود. چگونه کار می‌کند: فلز "فعال‌تر" (آند) شروع به تجزیه می‌کند و به خاطر حفاظت از فلز "قیمتی‌تر" (کاتد) خود فدا می‌شود. مثال: اگر یک سکه طلایی در یک صندوق آهنی یا در نزدیکی سکه‌های نقره‌ای و تفنگ‌های برنجی قرار داشته باشد، یک پارایا الکترونی ایجاد می‌شود. آهن و برنج به طور فعال زنگ‌زده می‌شوند، اما طلا بدون آسیب باقی می‌ماند. اما نتیجه این است که اشیاء طلایی ممکن است به طور کامل به لایه‌های زنگ‌زدگی و مواد معدنی سفت شده به هم چسبیده باشند. این کار استخراج آن‌ها را به یک چالش پیچیده‌تر در زمینه باستان‌شناسی تبدیل می‌کند. تهدید شماره 2: تشکیل کانکریت این یک "سارکوفاگ" طبیعی است که حول اشیاء در کف دریا تشکیل می‌شود. فرآیند: سولفات‌های رقیق شده در آب (به ویژه کربنات کلسیم) و اکسیدهای فلزات (از آهنی که زنگ‌زده است) به تدریج بر روی هر سطح سخت‌افزاری نشسته و در نهایت به یک بلوک یکپارچه و سنگی تبدیل می‌شوند — کانکریت. نتیجه: سکه‌های طلایی و زیورآلات ممکن است ... Читать далее