ترس سگ از گرگ مرده نه یک خرافه و نه یک راز است، بلکه نتیجه کار انگیزه‌های کهن، بینایی تیز و حافظه ژنتیکی است. حتی گرگ مرده برای سگ منبع سیگنال‌های قوی است که مغز آن را به عنوان یک خطر مرگبار تفسیر می‌کند. حافظه ژنتیکی و بوی شکارچی سگ‌ها از گرگ‌ها آمده‌اند، اما در فرآیند تربیت، بخشی از مهارت‌های وحشی خود را از دست داده‌اند. اما سیستم بویایی تقریباً به همان میزان تیز با اجداد خود باقی مانده است. گرگ نه یک شکارچی بزرگ، بلکه یک رقیب و قاتل بالقوه برای سگ است. بوی گرگ حاوی فرومون‌ها و ترکیبات شیمیایی است که سگ آن را به سطح انگیزه به عنوان یک سیگنال خطر می‌شناسد. حتی پس از مرگ، بدن گرگ در فرآیند پوسیدگی این مواد را ادامه می‌دهد. برای سگ این نه یک بدن مرده، بلکه منبع بوی یک شکارچی زنده است که ممکن است نزدیک باشد. چرا بوییدن مهم است سگ‌ها اطلاعات زیادی از جهان را از طریق بینایی می‌گیرند. لوب بینایی مغز آن‌ها در 40 برابر بیشتر از انسان است و تعداد گیرنده‌های بویایی به 200-300 میلیون (در انسان حدود 5 میلیون) می‌رسد. بوی گرگ برای سگ نه یک بوی ناخوشایند، بلکه یک کد شیمیایی پیچیده است که می‌گوید: این یک شکارچی بزرگ است. او خطرناک است. او ممکن است گرسنه باشد. او قوی‌تر است. مغز سگ این سیگنال را سریع‌تر از آن که ذهن بتواند وارد عمل شود پردازش می‌کند. واکنش ترس خودکار است. گرگ به عنوان یک شکارچی فراتر از مرزها در طبیعت، گرگ‌ها در بالای زنجیره غذایی قرار دارند. برای سگ، حتی بزرگ، برخورد با گرگ می‌تواند به مرگ منجر شود. بنابراین تکامل، در سگ‌ها احتیاط و ترس از همه چیز که با گرگ مرتبط است را تثبیت کرده است. گرگ مرده از نظر بوی و اندازه دیگر گرگ نیست. سگ نه مانند انسان می‌تواند مفهوم مرگ را بفهمد. او یک بدن ثابت را می‌بیند، اما بوی شکارچی را می‌چشد. عامل بصری جدا از بوییدن، سگ اندازه، شکل و حالت بدن را ارزیابی می‌کند. گرگ مرده هنوز خطوط یک شکارچی بزرگ را حفظ می‌کند. برای سگ ممکن است به نظر برسد که این یک تهدید مخفی است. انگیزه می‌گوید: او نمی‌جنبد، اما او اینجا است. این یک دام است. تربیت نتوانسته است انگیزه‌ها را پاک کند هزاران سال از انتخاب باعث شده که سگ‌ها دوستانه‌تر به انسان‌ها باشند، اما مکانیزم‌های اساسی بقای خود را از دست نداده‌اند. ترس از گرگ یکی ... Читать далее