مارک شاگال: چگونه روح یهودی و عشق به ویتبسک زبان جدیدی از دیداری ایجاد کردند او بالای ویتبسک پرواز می‌کرد، وقتی هیچ کس به پرواز‌های هوایی باور نمی‌کرد. او گاو‌های سبز و نوازندگان بنفش می‌کشید، وقتی پاریس کابیسیم را می‌خواست و روسیه سوسیال رئالیسم. او عشق را به شکلی که احساس می‌کردش می‌کشید، نه به شکلی که می‌دیدندش. مارک شاگال یکی از پیچیده‌ترین و معروف‌ترین هنرمندان قرن بیستم است. نقاشی‌های او نه فقط فانتزی‌های سوررئالیستی هستند، بلکه فلسفه‌ای از شخصی است که در نقطه اتصال جهان زندگی می‌کرد: دهکده یهودی و پایتخت اروپا، سنت و آوانگارد، زمین و آسمان. برای درک شاگال، باید دیدگاه او را درک کنید — یک سیستم جامع، جایی که عشق، ایمان، نостالژی و کیهان در یک الگوی واحد پیچیده می‌شوند. ویتبسک به عنوان مرکز جهان برای شاگال، ویتبسک نه تنها شهر مادری، بلکه مرکز معنوی جهان بود. حتی وقتی در پاریس، نیویورک یا جنوب فرانسه زندگی می‌کرد، همیشه به خیابان‌های دوران کودکی بلاروس خود بازمی‌گشت. در نقاشی‌های او، ویتبسک به عنوان یک شهر واقعی نمودار نمی‌شود، بلکه به عنوان یک فضای افسانه‌ای است — با آدم‌های پروازنده، خانه‌های معکوس، گاو‌های پروازنده و موسیقی‌دانان روی سقف. در این دیدگاه — ویژگی کلیدی شاگال: او فیزیکی و معنوی را از هم جدا نمی‌کرد. برای او واقعیت برای معجزه پذیر بود. ویتبسک او نه شهری روی نقشه، بلکه شهری در روح اوست. بنابراین در نقاشی‌های او می‌تواند هم سینагогه هاسیدی، و هم تئاتر آوانگارد، و هم زندگی روستایی، و هم پروازهای فانتزی را به تصویر بکشد. این ترکیب نیست، بلکه ترکیب است — دنیایی که همه چیز با همه چیز در ارتباط است. سنت یهودی به عنوان ریشه و بال شاگال هرگز از اصالت یهودیش دست نداد. برعکس — آن منبع شعر او شد. تصاویر کتاب مقدس، افسانه‌های هاسیدی، زبان ییدیش، اشیاء ریتویال — همه این‌ها نقاشی‌های او را با معانی عمیق پر می‌کند. اما شاگال هنرمند مذهبی در معنای سنتی نبود. او تورا را تصویر نمی‌کرد، بلکه آن را از طریق تجربه شخصی خود تجربه می‌کرد. نوازنده روی سقف، رابین با مذبح روشن شده، خروس پروازنده، گاو قرمز — همه این تصاویر از سنت فرهنگی یهودی گرفته شده‌اند، اما در زبان فردی‌شان ذوب شده‌اند. شاگال از ترکیب مقدس با روزمره، بالا با پایین، خودداری نمی‌کرد. در دنیای او، فر ... Читать далее