پدر – مشارکت‌کننده در فرآیند آموزشی: بیانیه یا نوآوری در زمینه‌ی نئوپدی و جامعه‌شناسی خانواده مقدمه: تحول نقش از ارائه‌دهنده منابع به سوژه‌ی همتا در فرآیند آموزشی وضعیت قانونی والدین به عنوان مشارکت‌کنندگان در فرآیند آموزشی، که در قانون فدرال «در مورد آموزش در روسیه» (ماده 44) تثبیت شده است، نه تنها یک تعبیر رhetorical است، بلکه منعکس‌کننده تغییرات پارادایم جهانی در آموزش و پرورش است. این انتقال از مدل پدرسالارانه ("مدرسه آموزش می‌دهد، والدین شرایط را فراهم می‌کنند") به مدل شریکانه با موانع سیستماتیک، فرهنگی و شناختی مواجه می‌شود که در عمل به منطقه‌ای از تنش بین بیانیه و نوآوری واقعی تبدیل می‌شود. تحلیل این دشواری نیاز به رویکرد چندرشته‌ای دارد که داده‌های علوم اعصاب در مورد توسعه مغز کودک، جامعه‌شناسی خانواده و تئوری‌های سرمایه اجتماعی را در نظر می‌گیرد. اساس‌های نظری: چرا مشارکت والدین یک گزینه نیست، بلکه یک نیاز است؟نوپلاستسی و دوره‌های حساس: علم اعصاب مدرن (آثار S. Decety، J. Medina) نشان داده است که توسعه شناختی و عاطفی کودک خطی نیست و بستگی به کیفیت محیطی دارد که در آن، عامل کلیدی هماهنگی (consistency) محرک‌ها است. شکاف بین ارزش‌ها، اصول و اعمال مدرسه و خانواده برای کودک باعث تناقض شناختی می‌شود، استرس را افزایش می‌دهد (افزایش کورتیزول، که بر هیپوکامپ منفی تأثیر می‌گذارد) و کارایی آموزش را کاهش می‌دهد. والدین به عنوان «ترجمه‌کننده» و «یکپارچه‌کننده» این دو دنیا به یک عنصر حیاتی تبدیل می‌شوند. تئوری سرمایه اجتماعی (J. Coleman): موفقیت آموزشی کودک به طور مستقیم با میزان سرمایه اجتماعی خانواده مرتبط است — روابط قوی و اعتمادی بین والدین و معلمان، و همچنین بین خود والدین. این شبکه‌ها اطلاعات را تبادل می‌کنند، از یکدیگر حمایت می‌کنند و اصول آموزشی مشترک را شکل می‌دهند. مشارکت رسمی و بیانیه‌ای (مشارکت در جلسات والدین یک بار در هر فصل) چنین سرمایه‌ای را ایجاد نمی‌کند. کonception intelligence توزیع شده (distributed cognition): فرآیند آموزشی امروز به عنوان فعالیتی درک می‌شود که بین بسیاری از عوامل توزیع شده است (معلم، دانش‌آموز، همسالان، منابع دیجیتال، والدین). والدینی که اهداف و روش‌های آموزشی را درک می‌کنند، می‌توانند به یک «کناره‌ی خارجی» مؤثر از پشتیبانی از عملکرد ش ... Читать далее