تمدن پارسی یکی از قدیمی‌ترین و تأثیرگذارترین تمدن‌ها در تاریخ است. ریشه‌های آن به قرن ششم پیش از میلاد بازمی‌گردد، زمانی که کورش بزرگ امپراتوری آخمینیان را ایجاد کرد و بعداً ساسانیان فرهنگ، معماری و حکومت پارسی را تقویت کردند. پس از فتح عرب در قرن هفتم، زبان پارسی، شعر (فردوسی، رومی، حافظ)، فلسفه و عادات پارسی ناپدید نشدند، بلکه در فرهنگ اسلامی ذوب شدند و آن را غنی‌تر کردند. امروز بسیاری از مردم و کشورها از ایران تا هند، خود را وارث این سنت بزرگ می‌دانند. در این مقاله، بررسی می‌کنیم چه کسانی ادعای وارثی پارسی را دارند و این به چه معناست. ایران: ادامه مستقیم پارسی ایران (نام «پارسی» تا سال ۱۹۳۵ در غرب استفاده می‌شد) وارث مستقیم تمدن پارسی است. زبان رسمی — فارسی (پارسی مدرن)، نویسندگی — عربی، اما ذخیره لغت و گرامر بنیان قدیمی را حفظ کرده‌اند. ایرانیان نوروز (نو سال پارسی) را جشن می‌گیرند، شاعران کلاسیک را می‌ستایند و شیعه‌ایslam با سنت‌های پیش از اسلام در هم تنیده است. یادگار امپراتوری آخمینیان و ساسانیان بخشی از هویت ملی است. مقبره کورش بزرگ در پاسارگاد مکانی برای زائران است. حتی پس از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹، کد فرهنگی پارسی نابود نشد؛ آن در معماری، قالی‌بافی، نقاشی کوچک و روش ارتباطی (تاارواف) خود را نشان می‌دهد. ایرانیان به این افتخار می‌برند که تمدن آن‌ها قدیمی‌تر از یونانی و رومی است. تاجیکستان: نگهبانان زبان پارسی تاجیک‌ها تنها قوم وارث زبان ایرانی در آسیای میانه هستند. زبان آن‌ها (تاجیکی) در واقع همان فارسی است، اما از کیلیلکا استفاده می‌کند. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، تاجیکستان به بازسازی میراث پارسی فعالانه پرداخت: آثار رودکی (پدر شعر پارسی)، فردوسی، سعدی را مطالعه می‌کنند. در سمرقند و بخارا (امروز در ازبکستان) مقبره‌های متفکران پارسی قرار دارد، اما تاجیک‌ها خود را وارث امپراتوری سامانی (قرن نهم تا دهم) می‌دانند که از نظر روحی پارسی بود. نوروز در تاجیکستان جشن ملی است. بسیاری از روشنفکران تاجیکی مردم خود را «دروازه‌های غربی جهان پارسی» می‌نامند. افغانستان: زبان پارسی داری و شعر مشترک در افغانستان زبان پارسی (به نام داری) یکی از دو زبان رسمی به همراه پشتو است. داری زبان بومی تاجیک‌ها، قزاق‌ها، چارایمک‌ها و بخشی از ازبک‌هاست. کلاسیک‌های افغانی (جمی ... Читать далее