ولادیمیر مایاکوفسکی: مردی-پله، شاعری-تبلیغاتچی و بزرگترین آینده‌نگر تمام عصرها او قدری زیر دو متر بود، جلیقه زرد می‌پوشید و طوری صحبت می‌کرد که شیشه‌های خانه‌ها می‌لرزیدند. او شعر نمی‌نوشت روی کاغذ، بلکه روی گلو و صدایش حتی در جایی که انتظار نمی‌رفت شنیده می‌شد. ولادیمیر مایاکوفسکی نه فقط شاعر، بلکه یک پدیده‌ای است که تا به حال در کتاب‌های درسی جا باز نکرده است. مقیاس او قابل اندازه‌گیری با تعداد آیات نوشته شده‌اش نیست — او با این اندازه‌گیری می‌شود که او چگونه دیدگاه‌ها را درباره آنچه شعر می‌تواند باشد، برهم زده و خود او چگونه به شعر تبدیل شده است. در این مقاله سعی می‌کنیم بفهمیم چه چیزی مایاکوفسکی را به یک شخصیت نه تنها بزرگ، بلکه جهانی تبدیل کرده است.آغاز: از زندان به جاودانگی مایاکوفسکی در سال ۱۸۹۳ در گرجستان به دنیا آمد، اما کودکی او به زودی به پایان رسید: در سال ۱۹۰۶ پدر او درگذشت و خانواده به مسکو نقل مکان کردند. آنجا، در حال و هوای خشونت‌های انقلابی، ولادیمیر جوان به اتحاد دموکرات‌ها پیوست، در فعالیت‌های مخفیانه شرکت کرد و سه بار در زندان بود. دقیقاً در زندان او شروع به نوشتن شعر کرد — به عنوان یک عمل شورش، به عنوان یک راه برای از دست رفتن عقل از تنهایی. اما او حتی تصور هم نمی‌کرد که این سطرها شروع یک دوره جدید خواهد بود. در سال ۱۹۱۲ او با دیوید بورلیک آشنا شد و او، پس از شنیدن شعرهای او، اعلام کرد: «مایاکوفسکی — یک نابغه است». این نه فقط یک تعریف، بلکه یک تشخیص بود. بورلیک چیزی را در او دید که دیگران نمی‌دیدند: توانایی تبدیل زبان به سلاح و ریمه‌ها را به ضربه‌ها. اینگونه راهی برای بزرگترین آینده‌نگر روسیه آغاز شد، کسی که نه تنها شعر می‌نوشت، بلکه واقعیت را با کلمات بازسازی می‌کرد. اولین حضورهای عمومی مایاکوفسکی شگفت‌انگیز بود. او در جلیقه زردی که برای همین ساخته بود و برای اینکه «با توده‌ها یکسان نشود»، به صحنه می‌آمد. او شعرها را با صدایی فریاد می‌زد که سالن منفجر می‌شد — برخی از هیجان و برخی از خشم. او را پذیرفتند، اما نمی‌توانستند او را نادیده بگیرند. در سال ۱۹۱۵ او شعر مشهور خود را «حباب در شلوارها» نوشت که یک منشور هنر جدید شد — هنری که از وحشی، بلند و بسیار شخصی نمی‌ترسد.شعر به عنوان تبلیغات: از قلب به پلی‌بان مایاکوفسکی یک شاعر اتاق نشین نبود. او یک ش ... Читать далее