وقتی انسان شروع به انتظار بهار می‌کند: نوروبیولوژی، کدهای فرهنگی و ساعت‌های فنولوژی انتظار بهار نه تنها یک احساس احساسی است، بلکه یک فرآیند روانی-فیزیولوژیکی پیچیده با ریشه‌های عمیق تکاملی، نوروبیولوژیکی و فرهنگی دارد. زمان‌بندی و شدت آن توسط مجموعه‌ای از عوامل تعیین می‌شود، از طول روز روشن تا تقویم فرهنگی. اساس‌های بیولوژیکی: از هیپوتالاموس تا ریتم‌های شبانه‌روزی انسان مانند دیگر موجودات زنده، بخشی از زیست‌کره است که ریتم‌های آن با تغییرات فصلی هماهنگ است. فوتوپریودیک. نقش کلیدی را تغییر طول روز ایفا می‌کند. شبکیه چشم افزایش فوتوپریود را تشخیص می‌دهد و سیگنال از هسته سوب‌چیازماتیک هیپوتالاموس (ساعت‌های بیولوژیکی اصلی) بر روی سیستم هورمونی تأثیر می‌گذارد. این باعث کاهش تولید ملاتونین («هورمون شب و خواب زمستانی») و افزایش ترشح سروتونین و دوپامین می‌شود که با خوشبختی، انگیزه و فعالیت مرتبط هستند. انسان فیزیولوژیکی‌اً از خواب زمستانی بیوکیمیک «بیدار» می‌شود. اولین نشانه‌های این تغییر ممکن است پس از زمین‌گردی (21-22 دسامبر) که روز شروع به افزایش می‌کند، قابل مشاهده باشد، اگرچه ناخودآگاه. اختلالات عاطفی فصلی (SAD) و ضد آن. بخشی از جمعیت در فصل پاییز و زمستان به حالت زیردرآمدی، مرتبط با کمبود نور، مبتلا می‌شود. انتظار بهار برای این افراد یک خواسته آگاهانه و شدید برای رهایی از علائم SAD است. و برعکس، با افزایش طول روز، انرژی می‌آید که به طور موضوعی به عنوان «انتظار بهار» تفسیر می‌شود. یادآوری تکاملی. برای اجداد ما، بهار پایان دوره کمبود غذایی و سرما بود، افزایش دسترسی به منابع، امنیت. واکنش عاطفی مثبت به نشانه‌های آن (گرمایی، سبز، آواز پرندگان) به طور تکاملی به عنوان یک مکانیزم تطبیقی‌، برای افزایش بقای تثبیت شده است. تقویم‌های فنولوژی: تقویم طبیعت انسان به جای تاریخ در تقویم، به دنبال نشانه‌های خاص-پیشگویان بهار را انتظار می‌کشد. مرزهای نجومی: زمین‌گردی. آگاهی از اینکه روز کوتاه‌ترین است، نقطه شروع روانی است. نشانه‌های آب و هوایی: اولین گرمایی طولانی مدت، زمانی که دما به طور پایدار از صفر عبور می‌کند. ذوب شدن برف‌ها، ظهور اولین پروتالین‌ها. در محیط شهری — ناپدید شدن برف و آبگوشت. نشانه‌های صوتی: تغییر در مناظر صوتی. اولین قطره — صدای منظم برف تایز شده. آوازهای ازدواج سینه ... Читать далее