ورنر یاگر و ایده رنسانس سوم ورنر یاگر (۱۸۸۸–۱۹۶۱) – یک فیلолог کلاسیک آلمانی-آمریکایی برجسته، که ایده‌های او شکل‌دهنده درک مدرن از antiquity و نقش آن در تمدن غربی شده است. ایده مرکزی او – ایده «انسان‌گرایی سوم» یا «رنسانس سوم» – نه تنها یک نظریه آکادمیک بود، بلکه پاسخی به بحران فرهنگی عمیق اروپا در قرن بیستم بود. زمینه و چالش‌های دوران یاگر شروع به کار خود در آلمان کرد و در ۲۵ سالگی به عنوان استاد در بازل مشغول شد. او شاهد فاجعه جنگ جهانی اول، سقوط علوم انسانی و افزایش ایدئولوژی‌های توتالیتاریستی بود که ایده‌های نادرست و نظامی‌گرایانه‌ای پیشنهاد می‌دادند. در اثر سه جلدی خود با عنوان «پایدیا. شکل‌گیری یونان باستان» (۱۹۳۴–۱۹۴۷) او پاسخی ارائه داد. برای یاگر «پایدیا» نه تنها آموزش است، بلکه فرآیندی برای شکل‌گیری شخصیت انسانی جامع، ایده‌ای فرهنگی بر اساس هارمونی روح و بدن است. به نظر او، یونان باستان مدل کامل و منحصر به فردی از این آموزش را در تاریخ ایجاد کرده است. سه موج رنسانس: نمودار تاریخی بر اساس یاگر، تمدن غربی سه بازگشت بزرگ به میراث باستان را تجربه کرده است: رنسانس اول (قرن‌های ۱۴–۱۶) – هنری و زیبایی‌شناختی بود. آن بازگشت باستان را به عنوان منبع زیبایی، الهام در هنر، ادبیات و معماری باز کرد. نمادهای آن شامل مجسمه‌های میکل آنژ، شعرهای پترارک و ایده‌های هارمونی است. رنسانس دوم (نهگومانیسم قرن‌های ۱۸–۱۹) – علمی و فلسفی بود. محرک آن فلسفه کلاسیک آلمانی (وینکلمن، ولف، فون گومبولت) بود که مطالعه باستان را به یک علم دقیق تبدیل کرد. اما، به نظر یاگر، این اغلب باستان را به مجموعه‌ای از متن‌ها و آثار باستانی محدود می‌کند و ارتباط آن با پافوس اخلاقی را از دست می‌دهد. رنسانس سوم (قرن بیستم و پس از آن) – باید اخلاقی و آموزشی باشد. این مهم‌ترین تز یاگر است. او خواستار این بود که نه تنها نویسندگان یونانی را مطالعه کنیم، بلکه دوباره سیستم معنوی و اخلاقی زنده‌ای را در آن‌ها باز یابیم که می‌تواند به عنوان داروی ضد وحشی‌گری مدرن عمل کند. هدف، نه بازسازی باستان‌شناسی، بلکه تسخیر خلاقانه «روح یونانی» است: ایده‌های عقل، عدالت، کالوکاگیا (وحدت خوبی و زیبایی) و مسئولیت شهروند. محتوای و اهمیت انسان‌گرایی سوم یاگر یونان کلاسیک را (از هومر و سوفوکل تا پلاتو و ارسطو) به عنوان مدرسه جهانی ا ... Читать далее