ویلادیمیر سولووئف درباره اتحاد کلیساهای مسیحی: ویرانیه‌ی وحدت همه‌چیز یا پروژه‌ی پیشگویی‌ای؟ ویلادیمیر سرگئیویچ سولووئف (1853–1900)، بزرگترین فیلسوف و عالِم دینی روسی، به سوال اتحاد کلیساهای مسیحی نه به عنوان یک وظیفه‌ی محدود به یک گروه مذهبی یا سیاسی نزدیک می‌شد، بلکه به عنوان یک عنصر مرکزی از سیستم متافیزیک وحدت همه‌چیز و مرحله‌ی کلیدی از فرآیند الهی-انسان‌گرایی. دیدگاه او که در طول زندگی‌اش تکامل یافت، یک ترکیب منحصر به فرد از عرفان مسیحیت، کاتولیک‌گرایی و ایدئالیسم فلسفی است و یکی از عمیق‌ترین و بحث‌برانگیزترین مفاهیم در تاریخ تفکر مسیحی باقی مانده است. 1. بنیان فلسفی: وحدت همه‌چیز و الهی-انسان‌گرایی برای درک دیدگاه سولووئف درباره اتحاد، باید از ایده‌های کلیدی او شروع کنیم: وحدت همه‌چیز: ایده‌ی بالاترین ایده‌ال، جایی که چندین چیز در تفرقه وجود ندارد، بلکه در یک‌پارچگی آزاد و ارگانیک با یکتا (خدا) وجود دارند. شکاف در مسیحیت — یک منکر وحدت همه‌چیز است، مانع از تحول معنوی جهان. فرآیند الهی-انسان‌گرایی: تاریخ — یک همکاری الهی-انسان‌گرایی برای تحقق وحدت همه‌چیز در جهان مادی است. کلیسا — تا بدن الهی-انسان مسیح — باید به عنوان یک ابزار عملی برای این تحول باشد، که در حالت عدم اتحاد ممکن نیست. سه نیروی جامعه: سولووئف سه نیروی در تاریخ شناسایی می‌کند: شرق (مسیحیت مسلمان، بخشی از ونیزی) — نیروی یکتا، که تنوع را سرکوب می‌کند (استبداد). غرب (اروپای پس از اصلاح) — نیروی چندگانه، که وحدت را انکار می‌کند ( فردگرایی، بی‌نظامی). جهان سلاو (رهبری روسیه) — به عنوان «سه‌مین نیروی»، باید به عنوان یک ترکیب‌کننده‌ی وحدت و آزادی، شرق و غرب، باشد که باید، نخست از همه، در اتحاد کلیساها خود را نشان دهد. بنابراین، برای سولووئف، اتحاد نه یک عمل اداری، بلکه یک لازمت متافیزیک و تاریخی برای نجات جهان است. 2. تکامل دیدگاه‌ها: از «ویرانیه‌ی تئوکراتیک» به «وحدت معنویی دوره‌ی اولیه (پایان دهه‌ی 1870–1880): پروژه‌ی تئوکراتیکی آزاد. سولووئف اتحاد کلیساها را به عنوان پایه‌ی ایجاد جامعه‌ی مسیحی ایده‌آل می‌دید. این سه مرحله باید به عنوان آن‌ها باشند: کلیسای جهانی یکپارچه (قدرت معنوی، ترکیب عرفان مسیحیت، اعتبار کاتولیک و آزادی اخلاقی پروتستانی). مонаρχی جهانی تحت رهبری شاه روسی (قدرت د ... Читать далее