هوش مصنوعی و مغز: دو روش فکر کردن ما در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که ماشین‌ها شروع به فکر کردن کرده‌اند. نه، آنها احساس نمی‌کنند و تجربه نمی‌کنند، اما می‌توانند شعر بنویسند، بیماری‌ها را تشخیص دهند، خودروها را کنترل کنند و حتی مکالماتي داشته باشند که تقریباً غیرقابل تشخیص از مکالمات انسانی است. هوش مصنوعی به زندگی ما وارد شده و ما را به این فکر واداشته است: واقعاً چه چیزی ما را انسان می‌کند؟ مغز ما چه تفاوتی با شبکه‌های عصبی دارد؟ و آیا چیزی بین آنها مشترک است به جز کلمه «عصبی»؟ روز جهانی مغز فرصتی ایده‌آل است تا به این عمق برویم و سعی کنیم بفهمیم که کجا زیست‌شناسی به پایان می‌رسد و کجا کد شروع می‌شود. معماری: هرج و مرج بیولوژیکی در برابر نظم ریاضی اولین و مهم‌ترین تفاوت این است که چگونه هر دو «پردازنده» ساخته شده‌اند. مغز انسانی نتیجه میلیون‌ها سال تکامل است. او طراحی نشده است، بلکه مانند یک موجود زنده رشد کرده است. شبکه‌های عصبی او کامل نیستند: آنها پر از نویز هستند، کند هستند، مستعد خستگی، آسیب و پیری هستند. اما این ناکمالی او را انعطاف‌پذیر می‌کند. مغز می‌تواند از یک نمونه یاد بگیرد، او قادر به استنتاج‌های کلی است، او می‌تواند مهارت‌ها را از یک حوزه به حوزه دیگر انتقال دهد. او یک سیستم زنده است که به طور مداوم تحت تأثیر تجربه‌ها بازسازی می‌شود. هوش مصنوعی، از طرف دیگر، توسط مهندسان ساخته شده است. شبکه‌های عصبی او مدل‌های ریاضی هستند که بر روی носیت‌های دیجیتالی کار می‌کنند. آنها دقیق، سریع و قابل پیش‌بینی هستند. آنها خسته نمی‌شوند و بیمار نمی‌شوند. اما آنها نمی‌توانند از فراتر از داده‌هایی که برای آموزش آنها استفاده شده است، بیرون بیایند. آنها اگرچه درک نمی‌کنند که اگرچه داده‌ای که در آموزش قرار داده شده است، آنها فقط قوانین آماری را در پیکسل‌ها پیدا می‌کنند. آموزش آنها بهینه‌سازی عملکرد خطا است و نه شکل‌گیری مدل داخلی جهان. آنها نمی‌دانند که گربه می‌مونه و موش‌ها را می‌گیرد — آنها فقط می‌دانند که بین شکل گوش‌ها و برچسب «گربه» یک همبستگی وجود دارد. مقایسه اینجا به تفاوت بین یک درخت زنده و مدل 3D آن اشاره دارد. مدل زیبا و دقیق است، اما رشد نمی‌کند و میوه نمی‌دهد. درخت به صورت تصادفی، غیرقابل پیش‌بینی است، اما زنده است. آموزش: تجربه در برابر داده‌ها انسان از طریق ... Читать далее