نواحی غیرکلامی استواران در پروازهای هوایی: علم ارتباطات پنهان مقدمه: زبان سکوت در محیط پر سر و صدا در شرایط پرواز هوایی که صدای موتورها می‌تواند به ۸۰-۸۵ دسی‌بل برسد و نیاز به ارتباط در زبان‌های مختلف کاملاً واضح است، نواحی غیرکلامی (کینزیک، پراکسمیک، تاکسیک) از یک زبان کمکی به یک زبان حرفه‌ای اصلی استواران تبدیل می‌شود. این یک سیستم استاندارد شده از حرکات، وضعیت‌ها، چهره‌ها و رفتار فضایی است که برای تضمین امنیت، خدمات و کارایی در فضای محصور و استرس‌زا کابین هواپیما طراحی شده است. ۱. سیمبولیک حرکت: کد امنیت و خدمات حرکات استواران زیر تسلط یک منطق دقیق قرار دارند: آن‌ها باید عمومی، یکپارچه و قابل مشاهده باشند. نمایش تجهیزات نجات. این یک توالی حرکات روتینال دارد که دارای قدرت قانونی است. اشاره به خروجی‌های اضطراری همیشه یک دست کامل با کف باز است که حرکت روان و واضحی دارد. انگشت استفاده نمی‌شود، زیرا ممکن است در برخی فرهنگ‌ها به عنوان یک حرکت تهاجمی یا متهم‌کننده درک شود. در نمایش ماسک اکسیژن، حرکت دست به صورت شبیه به پوشیدن است: کف دست به فاصله ۱۵-۲۰ سانتی‌متر از صورت برده می‌شود که فاصله ایمن ایجاد می‌کند و خطر برخورد تصادفی با نمونه نمایشی را به حداقل می‌رساند. حرکات در طول خدمات. وقتی استوار یک نوشیدنی را می‌دهد، اغلب دست خود را به آرامی از پایین یا از کنار سینی باز نگه می‌دارد — این حرکت کنترل و توجه است. وقتی انتخابی پیشنهاد می‌دهد، می‌تواند از "حرکت ارائه" استفاده کند: یک دست به سمت شیء اشاره می‌کند، کف دست دست دیگر به سمت مسافر است. این اطلاعات را ارائه می‌دهد بدون اینکه فشار وارد کند. نکته جالب: استواران باتجربه هرگز با دست باز به مسافر اشاره نمی‌کنند؛ به جای آن از نگاهی خنثی و یک انحنای سبک از بدن استفاده می‌کنند. نشان‌های پنهان برای همکاران. در صورت بروز اختلاف یا رفتار نابهنجار مسافر، استوار می‌تواند دست خود را روی شانه همکار بگذارد (نشان "توجه بده") یا دو انگشت هر دو دست را در سطح کمر پیچیده کند (کد غیرکلامی "نیاز به کمک یا تقویت دارم"). لمس کردن پشت گوش می‌تواند یک نشان موقت برای استوار ارشد در مورد نیاز به نزدیک شدن باشد. ۲. پروکسمیک: رقص فضا در کابین فضای شخصی مسافر در هواپیما بسیار محدود است، بنابراین مدیریت فاصله — یک هنر ظریف است. زون‌های خدمات. هنگا ... Читать далее