نوآوری‌ها در عملکرد آیینی در المپیک‌های ورزشی: از سنت به مقدس دیجیتال مقدمه: آیین به عنوان بافت زنده‌ای از اُلیمپیزم مبارزهای اُلیمپیک، به عنوان بزرگترین رویداد ورزشی جهان، شامل سیستم پیچیده‌ای از آیین‌ها هستند که فراتر از مسابقات خود می‌روند. این آیین‌ها، بسیاری از آنها توسط پییر دو کوبرتن در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم تثبیت شدند، تشکیل‌دهنده "مذهب مدنی" معاصر با تعالیم، مراسم و نمادهای ایمان خود را می‌شوند. اما عملکرد آیینی به شکل ثابت نیست. تحت تأثیر تغییرات فنی، اجتماعی و سیاسی، آن به طور مداوم تکامل می‌یابد و نوآوری‌هایی را بکار می‌گیرد که هم شکل و هم معنای مراسم اُلیمپیک را تغییر می‌دهند. این فرآیند می‌تواند به عنوان یک سازگاری استراتژیک در نظر گرفته شود که به منظور حفظ актуالیت و تأثیر احساسی بازی‌ها در عصر دیجیتال هدف دارد. تکامل آیین‌های کلیدی: روشن کردن آتش و استفا آیین آتش اُلیمپیک، که در سال 1928 بازسازی شد و در سال 1936 به رسمیت شناخته شد، تغییرات نمادین و فنی قابل توجهی تجربه کرده است. روش‌های روشن کردن: از آینه پارابولیک سنتی در اُلیمپیا، سازمان‌دهندگان به دنبال روش‌های نمادین، فناوری‌محور یا شامل روش‌های شروع به جستجو کردند. در بازی‌های اُلیمپیک بارسلونا (1992)، آتش توسط یک تیر آتش‌افکن پارالمپیک، آنتونیو روبلو، روشن شد که نمادی از شکستن محدودیت‌ها بود. در ونکوور (2010)، از فناوری لیزر برای انتقال شعله از منبع داخلی (غیرقابل مشاهده) به ظرف خارجی پس از اختلال در بلندکننده مکانیکی استفاده شد. مسیرها و حمل‌کنندگان: آتش در فضا (بر روی شاتل آتلانتیس در 1996 و بر روی ایستگاه فضایی بین‌المللی در 2013-14 قبل از سочи) بود، در زیر آب در ریف بزرگ (سیدنی-2000) حمل شد، به قطب شمال با کشتی یخ‌شکن اتمی (سочи-2014) رسانده شد. استفا به یک نمایش جهانی رسانه‌ای و ابزار نرم‌افزاری تبدیل شد. مراسم افتتاح و اختتامیه: از تئاتر به نمایش نمایشی تعاملی این مراسم از پارادوهایی ساده به مگا تولیدات گران‌قیمت تبدیل شده‌اند که از آخرین دستاوردهای مهندسی و فناوری دیجیتال استفاده می‌کنند. طراحی صحنه و پیروتیک: تغییر از اجراهای استاتیک به روایات تصویری پیچیده. پکن-2008 با استفاده از صفحه‌نمایش‌های بزرگ LED، رقص هزاران هنرپیشه و گرافیک کامپیوتری، یک نقاشی دیجیتال یکپارچه ایجا ... Читать далее