نو سال در تاریخ و فرهنگ مسلمانان مقدمه: دو تقویم و دو سال نو مفهوم "سال نو" در فرهنگ مسلمانان پیچیده و چندوجهی است، زیرا دو چرخه اصلی تقویمی در آن همزمان وجود دارند: تقویم قمری هجرت (مذهبی) و تقویم خورشیدی (به ویژه تقویم خورشیدی هجرت ايرانی و سیستم‌های محلی دیگر). مهم است که توجه داشت که هیچ یک از این دو با سنت جشن‌های سال نو مشابه ۱ ژانویه یا نوروز که ریشه‌های پیش از اسلام دارد، مرتبط نیستند. سال نو مذهبی بر اساس تقویم قمری (۱ محرم) یک تاریخ مهم تاریخی است، اما نه جشن مذهبی در معنای شریعت. معنای آن به طور تاریخی شکل گرفته و به طور متفاوتی در جریان‌های مختلف اسلام پذیرفته شده است. تقویم قمری و روز هجرت: یادبود، نه جشن تقویم اسلامی از هجرت پیامبر محمد و اولین مسلمانان از مکه به مدینه در سال ۶۲۲ میلادی شروع می‌شود. شروع سال — اولین روز ماه محرم. این روز (عربی "رأس السنة" — "سر سال") برای هیچگونه عمل عبادی خاصی، دعای یا میزهای جشن‌آمیز بر اساس مدارس سنی معین نشده است. وضعیت آن بیشتر به عنوان روز یادبود و تفکر نیکو است. در این روز مسلمانان می‌توانند به بزرگترین رویداد هجرت که شروع جامعه اسلامی (أمة) را قرار داد، یاد کنند و زمان خود را در نیکوکاری بگذرانند. اما این به عنوان جشن مذهبی (ید) شناخته نمی‌شود که فقط عید فطر و عید قربان هستند. نکته جالب: این تقویم توسط امیر عمر بن خطاب (۶۳۴-۶۴۴ میلادی) به عنوان اصلاح اداری برای یکپارچه‌سازی تاریخ‌گذاری‌ها در امپراتوری سریع‌التحرک معرفی شد. انتخاب هجرت به عنوان نقطه شروع تاکید بر اهمیت آن به عنوان لحظه‌ای است که اسلام از گروهی تحت تعقیب به یک تشکیلات سیاسی مستقل تبدیل شد. مotive of sorrow: عاشورا در شیعیان برای شیعیان، ده روز اول محرم و به ویژه روز دهم (عاشورا) پر از اندوه عمیق است. این روزها یادبود مرگ قربانیانه نوه پیامبر — حسین بن علی در جنگ کربلا (۶۸۰ میلادی) است. بنابراین، شروع سال برای جامعه شیعیان با شادی تازه‌سازی، بلکه با اندوه و گریه رنگ آمیزی شده است. راهپیمایی‌های اندوهی (تازیye) برگزار می‌شود، نمازهای یادبود خوانده می‌شود (مارسیا). در این زمینه، ۱ محرم به عنوان دروازه‌ای برای اندوه است، نه جشن. این نمونه‌ای منحصر به فرد است که در آن سال نو ریتوالی با زندگی، بلکه با یادبود مرگ قربانیانه، مرتبط است و هویت جمعی را ... Читать далее