وقتی ما کلمه «نارسیسزم» را می‌شنویم، تصویری از یک خودشیفته و خودپرست در ذهنمان می‌آید که در آینه می‌نگرد و خواستار تعظیمات همه است. اما کمتر کسی به این فکر می‌کند که ویژگی‌های نارسیسزم می‌تواند در کودکان نیز نسبت به والدین خود بروز کند. منظور ما نه از خودپرستی نوجوانی است که با گذشت زمان از بین می‌رود. منظور ما از رفتار عمیق و مزمنی است که در آن کودک والدین خود را به عنوان ابزاری برای برآورده کردن نیازهای خود استفاده می‌کند و حتی ذره‌ای از قدردانی یا همدلی نمی‌کند. مادری که قربانی چنین نارسیسزیمی شده است، اغلب نمی‌فهمد چه اتفاقی افتاده است: «من همه چیز را به او دادم، چرا اینطور با من رفتار می‌کند؟». بیایید ببینیم چگونه می‌توان نارسیسزم کودکان را تشخیص داد و چه باید کرد. نحوه بروز نارسیسزم کودکان نسبت به مادر کودک نارسیسزم لزوماً فریاد نمی‌زند و خواستار نمی‌شود. ابزارهای او — فریبکاری، تحقیر و سردی است. او می‌تواند مادر را اگر چیزی که می‌خواهد به او ندهد، نادیده بگیرد. ممکن است در انظار عموم ظاهریت، سن و شغل او را مسخره کند. ممکن است او را مانند دستگاه بانک استفاده کند و وقتی پول تمام می‌شود، ناپدید شود. او از موفقیت‌های او خوشحال نمی‌شود، بلکه حسادت و خشم دارد. او اگر مادر بیمار باشد، توجه نمی‌کند، اما می‌خواهد که او از او مراقبت کند. فرزند بزرگسال ممکن است مادر را در همه ناکامی‌های خود سرزنش کند («این تو بود که نگذاشتی من پیانیست شوم»)، اما مسئولیت را نمی‌پذیرد. در عین حال، او خواستار تحسین است: «ببین، چقدر من موفق هستم (با وجود تو)». منشأ نارسیسزم کودکان از کجا می‌آید دلایل در تربیت نهفته‌اند. دو راه اصلی وجود دارد. اولین راه — نگهداری بیش از حد و ستایش. کودک از دوران کودکی متقاعد می‌شود که او خاص و استعداد دارد و بهتر از همه است. به او مرزها را نمی‌گذارند و او را نمی‌آموزند که احساسات دیگران را در نظر بگیرد. او با باور بزرگ می‌شود که جهان باید به دور او بچرخد. مادر در این سیستم خدمتکار است. دومین راه — سردی و انکار. کودک به اندازه کافی عشق و گرمی دریافت نکرده است و به عنوان یک محافظت، یک «من» بزرگ‌جلسه ساخته است: «من به کسی نیاز ندارم، من خودم می‌توانم با آن‌ها کنار بیایم، همه آن‌ها بی‌ارزش هستند». این کودکان اغلب مادر را به دلیل ضعف تحقیر می‌کنند. گاهی او ... Читать далее