مکیاولیسم در شخصیت و رفتار: ستیزی استراتژیک و خنثی‌سازی آن مقدمه: از نوشته‌های سیاسی به وضعیت شخصی عبارت «مکیاولیسم» از مرز علوم سیاسی فراتر رفته و به عنوان یک ویژگی شخصیتی پایدار شناخته شده است که برای اولین بار توسط روانشناسان ریچارد کریستی و فلورانس گیس در دهه ۱۹۷۰ توصیف شده است. در ساختار «تریاد تاریک» (همراه با نارسیسizm و روان‌پریشی) مکیاولیسم با رویکرد استراتژیک و ابزارگرایانه به تعاملات اجتماعی، دیدگاه ستیزگرانه بر روی طبیعت انسانی، تمرکز بر منافع شخصی و آمادگی برای فریبکاری مشخص می‌شود. برخلاف روان‌پریشی اضطراری، مکیاولیسم سرد، محاسبه‌ای و عملگرایانه است. فرد مکیاولیان از دیگران به عنوان ابزار برای رسیدن به اهداف خود استفاده می‌کند، در حالی که به نظر می‌رسد که او منطقی و اجتماعی است. پروفایل روانشناختی و رفتارهای ظاهری مستوى بالا مکیاولیسم (مثلاً با تست Mach-IV شناسایی می‌شود) از طریق تنظیمات و رفتارهای خاصی خود را نشان می‌دهد: دیدگاه ستیزگرانه: باور به اینکه همه انسان‌ها در عمق وجود خود خودخواه، دروغگو و تحت تأثیر انگیزه‌های پست هستند. هر نوع اخلاقی فقط یک پرده راحت است. این یک پессیمیزم عاطفی نیست، بلکه یک تنظیم عملی است که ابزارگرایی اخلاقی خود را توجیه می‌کند. مستعد به فریبکاری تاکتیکی: مکیاولیان‌ها استاد تأثیر اجتماعی هستند. آنها به طور ماهرانه از لطف، نصفه و نیمه، فشار عاطفی، بازی با احساس گناه یا وظیفه، ایجاد اختلاف بین دیگران برای بهره‌برداری استفاده می‌کنند («تقسیم و حکمرانی»). ارتباط آنها همیشه یک برنامه پنهان دارد. عدم وجود پیوستگی و دورانی عاطفی: آنها در روابط ارزش نمی‌گذارند، بلکه یک شبکه از ارتباطات مفید می‌بینند. به راحتی روابط را می‌شکنند، وقتی که آنها نفعی ندارند. احساسات دیگران (و حتی احساسات خود که ممکن است نشان دهند) به عنوان اطلاعات برای مدیریت در نظر گرفته می‌شوند، نه به عنوان تجربیات ارزشمند برای همدلی. تمرکز بر منافع کوتاه‌مدت و اخلاق موقتی: قوانین و مقررات برای آنها یک ابزار انعطاف‌پذیر است. آنها آنها را فقط در صورت نیاز یا در صورت مجازات فوری رعایت می‌کنند. صداقت از دیدگاه اخلاقی ارزیابی نمی‌شود، بلکه از دیدگاه عملگرایانه: «آیا در این شرایط دروغ بازپرداخت خواهد شد؟ تمرکز بر هدف، نه بر ابزار: مانند آنچه نیکولو مکیاولی در "حکمرانی" ن ... Читать далее