موضوع عدالت در الهیات عید الميلاد: انقلابی در ترتیب و تولد حقوق جدید مقدمه: عدالت به عنوان یک مفهوم الهی در الهیات عید الميلاد عید الميلاد در الهیات مسیحیت نه تنها یک داستان تکان‌دهنده درباره تولد یک نوزاد است، بلکه یک رویداد الهی است که مفاهیم قدرت، جلال و عدالت را به طور رادیکال بازنگری می‌کند. موضوع عدالت (یعنی iustitia در لاتین، dikaiosyne در یونانی) در اینجا نه از طریق منشأ قانونی، بلکه به عنوان بازسازی اوتولوژیک (وجودگرایانه) ترتیب برهم‌خورده روابط بین خدا و بشریت و بین خود انسان‌ها آشکار می‌شود. این عدالت، نه برابری، بلکه تبرئه است؛ نه دادگاه، بلکه رحمت؛ نه قدرت، بلکه آسیب‌پذیری. تحلیل آن نیازمند مراجعه به متون کتاب مقدس (انجیل، پیشگویی‌ها) و تفسیرهای پدران کلیسا و پیامدهای اجتماعی جشن است. متن پیشگویی: انتظار پادشاه عدالت الهیات عدالت رождествانی ریشه در سنت پیشگویی کتاب مقدس دارد. پیشگویان (ایسایا، میخائیل) منتظر مسیح به عنوان حامل عدالت اشرافیکی بودند: ایس. 9:6-7: «زیرا نوزادی برای ما به دنیا آمده است… بر شانه‌های او حکومت است… او را تقویت و استوار خواهد کرد در دادگاه و عدالت». حکومت مسیحیان مستقیماً با «میشپات» (دادگاه/عدالت) و «تزدهکا» (عدالت/عدالت) مرتبط است. ایس. 11:1-5: شاخه از ریشه یعقوب خواهد داوری کرد «نه بر اساس نگاه چشمان… و نه بر اساس گوش‌های گوش‌ها»، بلکه «مظلومان را بر اساس عدالت داوری خواهد کرد». در اینجا عدالت، نه یک فرآیند رسمی، بلکه نفوذ به ماهیت است، حفاظت از مظلومان (مظلومان خداوند). بنابراین، حتی قبل از وقایع انجیلی، مسیح به عنوان قاضی اعلی‌مقدار تصور می‌شود که حکومتی را ایجاد خواهد کرد که پادشاهی اجتماعی و اخلاقی عدالت را برقرار کند، جایی که قدرتمندان جهان از قدرت ساقط می‌شوند. انقلابی در تناسخ: عدالت به عنوان کینوسیس پارادوکس مرکزی رождествان — کینوسیس (kenosis)، خودکفای خدا (فیل. 2:6-7). این رویداد تصورات سنتی درباره عدالت را برمی‌گرداند: عدالت به عنوان تغییر مرکز قدرت. خداوند، با تناسخ، نه در قصر، بلکه در چراگاه؛ نه در پایتخت، بلکه در وادی وادیفله؛ از سوی قدرتمندان جهان، نه از سوی چوپانان (مهاجران اجتماعی) و کاهنان (مغربی‌ها) پذیرش می‌کند. این توجیه الهی برای حاشیه. عدالت خداوند این است که او با محرومان و رانده شده‌ها خود را وحدت می ... Читать далее