مسافر در حمل و نقل بدون سرنشین: تحول نقش انسان از اپراتور به عنصر سیستم حمل و نقل بدون سرنشین نه تنها بهبود فنی نیست، بلکه تغییر بنیادی در پارادایم حرکت است، جایی که مسافر دیگر تنها "کالا" نیست، بلکه کاربر فعال یک سیستم کیبرفیزیکی پیچیده می‌شود. این تغییر باعث ایجاد سوالات علمی، مهندسی و روانشناختی پیچیده می‌شود. کاهش بار شناختی و شکل جدیدی از اعتماد در حمل و نقل سنتی، مسافر مسئولیت را به راننده واگذار می‌کند و توانایی او را بر اساس شواهد غیرمستقیم ارزیابی می‌کند (روش رانندگی، ظاهر). در سیستم بدون سرنشین، اعتماد به الگوریتم و توسعه‌دهندگان آن منتقل می‌شود. این اعتماد فنی بر اساس آمار امنیت است، اما بدون همدلی انسانی. مسافر با اختلاف ذهنی شناختی مواجه می‌شود: مغز که به ارزیابی قصد دیگران تطبیق یافته است، مجبور است به "جعبه سیاه" اعتماد کند. واقعیت جالب: تحقیقات در شبیه‌سازهای خودروهای بدون سرنشین نشان می‌دهد که مسافران به تغییرات ناگهانی انجام شده توسط الگوریتم، حتی اگر از نظر آماری امن‌تر و کمتر از تغییرات انجام شده توسط انسان باشند، بدتر تحمل می‌کنند. مغز یک توقف ناگهانی از سیستم را به عنوان خطا می‌پندارد، اما یک توقف ناگهانی از راننده را به عنوان نشان از احتیاط می‌پندارد. تغییر تجربه حسی و تهوع انسان در وسیله نقلیه، یک شیء غیرفعال نیست. دستگاه تعادلی او، بینایی و حس موقعیت بدن او یک تصویر حسی یکپارچه را تشکیل می‌دهد. راننده با مشارکت فعال در مدیریت، تغییرات را پیش‌بینی می‌کند که خطر تهوع را کاهش می‌دهد. مسافر بدون سرنشین، که از پیش‌بینی‌پذیری و کنترل محروم است، بیشتر آسیب‌پذیر می‌شود. رویکرد علمی: برای مبارزه با این مشکل، مهندسان و عصب‌شناسان بر روی: مسیر پیش‌بینی‌پذیر کار می‌کنند. الگوریتم‌های حرکت یاد می‌گیرند که نه تنها امن باشند، بلکه "روان" باشند، از افزایش‌های ناگهانی جلوگیری می‌کنند که برای احساس انسانی غیرعادی هستند. هماهنگی حسی کار می‌کنند. در کابین می‌توان از سیستم‌های واقعیت افزوده استفاده کرد که نقشه‌های حرکت خودرو را نمایش می‌دهند (مثلاً نورپردازی مسیر روی شیشه جلو) یا صندلی‌های لمسی که یک سیگنال هشدار دهنده قبل از چرخش می‌دهند. طراحی اکولوژیکی کابین کار می‌کنند. صندلی‌هایی با پشتیبانی ایده‌آل از سر و امکان انتخاب جهت (به ویژه در تاکسی‌های بدون سرنشی ... Читать далее