بدن مانند معبد: چگونه ادیان جهان به ما یاد می‌دهند که از خود مراقبت کنیم در غوغای زندگی روزمره، ما اغلب بدن خود را به عنوان چیزی بدیهی می‌پذیریم. ما آن را تغذیه می‌کنیم تا گرسنگی را رفع کنیم، زمانی که بیمار است، مداوا می‌کنیم و تا زمانی که از کار بیفتد، از آن استفاده می‌کنیم. اما برای بسیاری از ادیان جهان، بدن نه تنها یک غلاف بیولوژیکی است، بلکه یک هدیه مقدس، معبد روح، ابزار رشد معنوی و حتی متحدی در شناخت خدا. نگرش به بدن در ادیان مختلف می‌تواند بسیار متفاوت باشد، اما در یک نکته با هم مشترک هستند: بدن نیازمند احترام، مراقبت و نگرش آگاهانه است. دقیقاً از طریق بدنیت، انسان به درک طبیعت معنوی خود می‌رسد و نادیده گرفتن بدن به عنوان نادیده گرفتن چیزی که از بالا داده شده، در نظر گرفته می‌شود. مسیحیت: بدن معبد روح مقدس در سنت مسیحی، بدن انسان جایگاه خاصی دارد. به نقل از مرقومه‌های پاول به کورنلیان، او می‌نویسد: «آیا نمی‌دانید که بدن شما معبد روح مقدس است؟». این جمله به عنوان کلید درک نگرش مسیحی به بدن شناخته شده است. بدن به خودی خود گناهکار نیست — برخلاف باور رایج، مسیحیت تن را به عنوان چیزی که به خودی خود گناهکار است، نفی نمی‌کند. گناه نه در بدن است، بلکه در استفاده نادرست از آن است. بنابراین، مراقبت از بدن نه تنها یک نیاز بهداشتی یا پزشکی است، بلکه یک فعالیت معنوی است. نگهداری از سلامت، میزان معقول در غذای خوردن، فعالیت فیزیکی — همه این‌ها به عنوان بخشی از خدمت به خدا در نظر گرفته می‌شود.در سنت میسیحی توجه خاصی به روزه‌داری انجام می‌شود. آن را نه به عنوان گرسنگی، بلکه به عنوان یک تمرین اراده و انضباط بدن می‌پذیرند که به روح کمک می‌کند تا بیشتر آزاد شود. از طریق پرهیز از لذت‌های اضافی، انسان یاد می‌گیرد که خود را کنترل کند و بهتر صدای وجدان خود را بشنود. در مسیحیت کاتولیک نیز از مرگ肉体 استفاده می‌شود، اما همیشه به عنوان یک وسیله در نظر گرفته می‌شود و نه به عنوان هدف. سنت‌های شرقی و غربی مسیحی به این نتیجه می‌رسند که بدن نه زندانی روح، بلکه شریک در صعود به خداست. اسلام: بدن به عنوان امانت (مستثنیه) از خدا در اسلام نیز بدن انسان یک هدیه مقدس است که به او به عنوان یک وسیله سپرده شده است. قرآن بارها یادآوری می‌کند که انسان به بهترین شکل ممکن آفریده شده است و او باید از خود مر ... Читать далее