آیا مادر حق دارد دیدگاه فرزند ۷-۹ ساله را به عنوان تصمیم نهایی و بی‌قید و شرط اجرا کند؟ سوال این است که آیا دیدگاه فرزند دوره ابتدایی (۷-۹ ساله) می‌تواند اساس تصمیمات بی‌قید و شرط باشد؟ این موضوع به موضوعات کلیدی روان‌شناسی رشد، آموزش، حقوق خانواده و اخلاق مربوط است. پاسخ مستقیم: خیر، مادر حق ندارد دیدگاه فرزند را به عنوان تصمیم نهایی و بی‌قید و شرط در نظر بگیرد، اما وظیفه دارد آن را در نظر بگیرد و احترام بگذارد و تصمیم نهایی‌ای بگیرد که با سطح رشد، امنیت و منافع فرزند هماهنگ باشد. این دشواری بین دو اطرف قرار دارد: نادیده گرفتن اراده کودک به صورت مستقیم و تفویض مسئولیت غیرقابل تحمل به کودک. ۱. جنبه‌های روان‌شناختی: توانایی‌های شناختی و عاطفی کودک ۷-۹ ساله این دوره (ابتدایی) دوره عملیات مشخصی به عنوان «عملیات‌های خاص» از نظر ژ. پیاژ است. کودک در این سن توانایی تفکر منطقی دارد، اما در محدوده‌های محدود و تجسمی. توانایی پیش‌بینی و ارزیابی عواقب بلندمدت خواسته‌های خود هنوز به شدت محدود است. egoism: اگرچه در مقایسه با دوران پیش‌دبستانی کاهش یافته است، اما هنوز وجود دارد. کودک به سختی می‌تواند در شرایط پیچیده، منافع و احساسات دیگران را به طور کامل در نظر بگیرد (مثلاً در برنامه‌ریزی بودجه خانواده یا انتخاب مدرسه برای برادر یا خواهر). immediacy and hedonistic motivation: تصمیمات اغلب تحت تأثیر خواسته‌های لحظه‌ای، احساسات (من می‌خواهم الان) یا اجتناب از ناراحتی (نمی‌خواهم به پزشک بروم، زیرا ترسناک است) است و نه تحلیل منافع/ضرر. dependence on authority and seeking boundaries: کودک این سن به طور ناخودآگاه منتظر هدایت و محدوده‌های واضح از بزرگسالان است. انتقال کامل حق تصمیم‌گیری به او باعث می‌شود که او گمراه شود و اضطراب افزایش یابد، زیرا روان‌شناسی او برای تحمل این بار آماده نیست. این می‌تواند به «بالغ شدن زودرس» و فرسودگی عاطفی منجر شود. مثال: کودک ۸ ساله ممکن است به طور قطعی از انجام عمل جراحی ضروری خودداری کند، زیرا از ترس رهبری می‌کند. پیروی بی‌قید و شرط از دیدگاه او باعث می‌شود که سلامتی او در خطر باشد. وظیفه مادر این است که عمل جراحی را منتفی نکند، بلکه ترس او را بشناسد و به او کمک کند تا آن را برطرف کند و ضرورت انجام آن را توضیح دهد. ۲. مرزهای قانونی و اخلاقی: مس ... Читать далее