شادی جمعی در سال نو: وظایف اجتماعی و مکانیسم‌های همگانی‌سازی روان‌شناختی مقدمه: از انفجار احساسی به مراسم اجتماعی شادی جمعی که همراه با ورود سال نو است، یک تخلیه عاطفی طبیعی نیست، بلکه یک ساختار اجتماعی-روانی پیچیده با ریشه‌های تاریخی عمیق و وظایف مشخص است. از زنگ‌های کرانت در میدان سرخ تا شمارش معکوس همگانی در تایمز اسکور، از فریاد همگانی «سال نو مبارک!» تا اجرای مشترک آهنگ یا ترانه‌ای مانند «Auld Lang Syne» – این فعالیت‌ها ریتوالی‌ای از همگانی‌سازی جمعی هستند که گروه‌های پراکنده را به یک جامعه عاطفی واحد تبدیل می‌کنند. تحلیل این پدیده نیاز به رویکرد چندرشته‌ای دارد که انسان‌شناسی جشن، جامعه‌شناسی احساسات و روان‌شناسی اجتماعی را یکپارچه می‌کند. 1. ریشه‌های تاریخی و انسان‌شناختی: از کارناوال به گذار مقدس شادی سال نو از آیین‌های باستانی مرتبط با سولستیس زمستانی (کولیادا، ساتورنالیا) ارث می‌برد. ویژگی‌های کلیدی آن – لغو موقت قوانین اجتماعی، هرج و مرج ریتوالی، لباس‌های زننده، مصرف بیش از حد غذا و نوشیدنی – هدف از نمادین «مرگ» زمان قدیم و تحریک به بازسازی جهان از طریق انرژی جمعی بود. شادی دارای ماهیت تفریحی نبود، بلکه ماهیت جهان‌سازی داشت. جشن‌های مدرن در مراکز شهرها هنوز ویژگی‌های کارناوال را حفظ می‌کنند: فضای میدان به طور موقت از نظم عادی خارج می‌شود، تماس نزدیک با غریبه‌ها مجاز است، فریادها و آوازها. این عمل به عنوان یک «نوپوسازی» زمان اجتماعی. واقعیت جالب: در اروپای میانه‌آسیا عادت «جشن دودکش‌ها» (Festum Fatutorum) وجود داشت که در دوره‌ای بین کریسمس و سال نو بود، زمانی که کشیشان پایین‌تر و نمازگزاران مراسم کلیسا را تقلید می‌کردند و «پاپ دودکش‌ها» را انتخاب می‌کردند. این یک تخلیه انرژی کنترل شده بود که در نهایت استحکام قوانین را برجسته می‌کرد. 2. وظایف روان‌شناختی اجتماعی: پیوستگی، هدایت و مشروعیت ایجاد «جامعه عاطفی». تجربه مشترک احساسات (خوشبختی، امید) در لحظه کلیدی گذار باعث تأثیر قدرتمندی از همبستگی می‌شود. فریاد جمعی، آغوش گرفتن با غریبه‌ها، تостов در آمدن در زنگ کرانت – همه این‌ها تصور (و گاهی واقعیت) شکستن تنهایی و انزوا اجتماعی را ایجاد می‌کند. روانشناسان این را «اثر جمعی‌سازی» می‌نامند – عملی همگانی که خود به خود احساس وحدت را تولید می‌کند. هدایت ترس جمعی. سا ... Читать далее