کفش‌های اسکیت و رقص روی یخ به عنوان نماد کریسمس و سال نو: ریشه کد فرهنگی مقدمه: یخ به عنوان مکان‌زمان جشن ارتباط کفش‌های اسکیت و رقص روی یخ با جشن‌های زمستانی یک اتحاد تصادفی نیست، بلکه یک ساختار فرهنگی پیچیده است که در قرن‌های نوزدهم و بیستم شکل گرفت. این ساختار شامل فعالیت فیزیکی، زیبایی شناسی بصری و معانی نمادین است که آب یخ را به یک فضای جشن خاص تبدیل می‌کند — "مکان‌زمان یخ"، جایی که ایده‌های آزادی، نوآوری، شادی وnostalgia به وجود می‌آیند. تحلیل علمی این پدیده نیاز به مراجعه به تاریخ ورزش، انسان‌شناسی فرهنگی، زبان‌شناسی و تحقیقات رسانه‌ای دارد. ژنز تاریخی: از کاربردی بودن به سرگرمی در ابتدا کفش‌های اسکیت (از استخوان و سپس از فلز) یک وسیله کاملاً کاربردی برای حرکت در رودخانه‌ها و کانال‌های یخ‌بسته در اروپای شمالی بود. تبدیل آن به یک علامت جشن از شهرهای هلندی کوچک در قرن هفدهم آغاز شد، جایی که اسکیت روی کانال‌های یخ‌بسته به یک سرگرمی زمستانی محبوب تبدیل شد که توسط پیتر بریگل جوان و هندریک آوکامپ در نقاشی‌های خود به تصویر کشیده شد. اما تغییر کلیدی در انگلستان ویکتوریایی رخ داد: با گسترش استفاده از سوراخ‌های اسکیت (اولین "گلاس" در لندن در سال ۱۸۴۲) اسکیت‌روی به یک سرگرمی تنظیم شده، اجتماعی و فرهنگی شد. این فعالیت با جشن‌های کریسمس و مهمانی‌های رقص رابطه داشت و فرهنگ رقص را به روی یخ منتقل کرد. نکته جالب: باله‌دان آمریکایی، جکسون هینز، در دهه‌های ۱۸۶۰، در حالی که در اروپا گسترش می‌یافت، رقص‌های باله را با اسکیت‌روی ترکیب کرد و نمونه‌ای از رقص روی یخ ایجاد کرد. اجراهای او در وین در فصل کریسمس در دربار اتریشی به تصویر کشیدن این فعالیت به عنوان هنر زیبا کمک کرد و نه فقط یک سرگرمی. اساس‌های نمادین: یخ به عنوان استعاره‌ای از تحول رقص روی یخ چندین معنا آرکتایپیک را حمل می‌کند که به معنای جشن‌های زمستانی بسیار مناسب است: مغلوب کردن هرج و مرج و به دست آوردن کنترل: یخ به طور طبیعی یک عناصر خطرناک و لیز است. رقاصی که روی یخ شکل‌های هندسی ایده‌آل (و سپس برنامه‌های پیچیده) را می‌کشد، نماد پیروزی روح انسانی، نظم و زیبایی بر طبیعت عظیم و "وحشی" زمستان است. این یک مشابهت مستقیم با افسانه کریسمس درباره پیروزی نور بر تاریکی و هرج و مرج است. سبکی و پرواز به عنوان نماد امید و نوآوری: پ ... Читать далее