در ایالات متحده قانونی وجود دارد که نامش مانند نام یک وسترن عاشقانه به گوش می‌رسد: «قانون اسب‌های وحشی و بزها» (Wild Free-Roaming Horses and Burros Act). این قانون در سال ۱۹۷۱ تصویب شد و منحصر به فرد در جهان شد: حیواناتی که از نظر قانونی «وحشی» محسوب می‌شوند، در زمین‌های فدرال تحت حفاظت قرار گرفتند. هیچ کشور دیگری چنین قوانینی ندارد. پشت این قانون تاریخ طولانی مبارزه، بی‌عدالتی و امید قرار دارد. امروز این قانون هم محافظت‌کننده و هم موانع ایجاد می‌کند. در اینجا توضیح می‌دهیم که چگونه این قانون کار می‌کند، چرا لازم است و چرا مناقشات ایجاد می‌کند. پیشینه: چگونه مروسان مشکل‌آفرین شدندوقتی اروپایی‌ها اسب‌ها را به امریکا آوردند، بسیاری از آنها فرار کردند یا آزاد شدند. تا قرن نوزدهم، میلیون‌ها مروسان در دشت‌ها می‌گشتند. کشاورزان و چوپانان آنها را رقیب در زمینه چراگاه و آب می‌دانستند. کشتار عمومی آغاز شد: مروسان شکار شدند، مسموم شدند، برای کارخانه‌های گوشت خشک (محصولات غذایی برای گربه‌ها، کود) گرفته شدند. تا دهه ۱۹۵۰ جمعیت آنها به ۲۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ عدد کاهش یافت. ویلم جی. بارrett (مروسه انی) فعالین برای حفاظت از مروسان به مبارزه برخاست. به لطف کمپین او، نامه‌های به کنگره و فیلم‌های مستند، نظر عمومی تغییر کرد. در سال ۱۹۵۹ اولین قانون حفاظت از مروسان تصویب شد، اما بسیار ضعیف بود. شکست بزرگ واقعی در سال ۱۹۷۱ رخ داد، زمانی که رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون قانون Wild Free-Roaming Horses and Burros Act را امضا کرد. اصول اصلی قانوناین قانون اسب‌های وحشی و بزها را «نماینده‌های زنده روح تاریخی و پیشروی‌گرانه غرب» اعلام کرد. آنها در زمین‌هایی که توسط اداره مدیریت زمین‌ها (BLM) و خدمات جنگلداری ایالات متحده مدیریت می‌شوند، تحت حفاظت قرار گرفتند. نکات مهم: ممنوعیت قلاب زدن، صدمه زدن و کشتن این حیوانات بدون مجوز خاص; تشخیص آنها به عنوان بخشی از محیط طبیعی و نه «گله بی‌صاحب»; تحمیل وظیفه به BLM برای مدیریت جمعیت به طوری که «در سطحی که تعادل سالمی با سایر گونه‌ها و استفاده از زمین ایجاد کند». با این حال، این قانون به حیوانات اجازه نمی‌دهد که به صورت بی‌کنترل تولید مثل کنند. BLM می‌تواند اسب‌های اضافی را قلاب بزند و آنها را به دستان خصوصی منتقل کند (ادoption). اما کشتن آنها ممنوع است. چگونه جمعیت ... Читать далее