دین و فوتبال: زمانی که ایمان با بازی میلیون‌ها انسان برخورد می‌کند در نگاه اول، فوتبال و دین به نظر می‌رسد که دو دنیای متفاوت هستند. یکی دنیای شور و هیجان، میلیون‌ها تماشاگر، صدای غرش تریبون‌ها و رقابت ورزشی. دیگری دنیای سکوت، دعا، تمرکز و جستجوی ابدیت. اما اگر با دقت بیشتری نگاه کنیم، متوجه می‌شویم که بین آن‌ها خیلی بیشتر از آن‌چه که فکر می‌کنیم، مشترک است. فوتبال از مدت‌ها پیش دیگر تنها بازی نبوده است. برای بسیاری از افراد، او یک دین جدید شده است — با مقدسات خود (استادیون‌ها)، کشیشان خود (مربیان و داوران)، رитуال‌های خود (مبارزه‌ها) و حتی قربانیان خود (بازیکنان، که همه چیز را روی زمین می‌گذارند). در عین حال، مذاهب سنتی — مسیحیت، اسلام، بوداییسم، یهودیت — همچنان تأثیر قدرتمندی بر فوتبال دارند، از رفتار بازیکنان گرفته تا سرنوشت کل تیم‌ها و حتی تیم‌های ملی. فوتبال به عنوان یک دین شهری: عبادت در تریبون‌ها اجتماعی‌شناسان و فرهنگ‌شناسان مدت‌هاست که توجه کرده‌اند: فوتبال همان وظایفی را انجام می‌دهد که دین انجام می‌دهد. او به انسان احساس تعلق به چیزی می‌دهد که بزرگتر از اوست. او رituال‌های خود را ارائه می‌دهد — خروج تیم‌ها، آهنگ‌ها، سنت‌های تماشاگران. او پیامبران خود را دارد (بازیکنان بزرگ)، نوشته‌های خود را دارد (تاریخ باشگاه) و فرایض خود را دارد (عهد به باشگاه تا انتها). وقتی ده‌ها هزار نفر کلمات یکسانی را در استادیوم فریاد می‌زنند، همان اتحاد جمعی را ایجاد می‌کنند که متفکران مذهبی آن را «وحدت کلیسا» می‌نامند. در این معنا، هواداران فوتبال نه تنها تماشاگران هستند، بلکه نمازگزاران هستند. «کاخ‌های» آن‌ها استادیون‌ها هستند، که به آن‌ها می‌آیند تا تجربه کاتارسیس را داشته باشند. «جشن‌های» آن‌ها دعوای‌ها و فینال‌ها هستند. «قدیسان» آن‌ها بازیکنانی هستند که خود را برای پیروزی فدا کرده‌اند. بی‌دلیل بسیاری از هواداران درباره «ایمان فوتبالی» با همان اشتیاقی صحبت می‌کنند که مؤمنان درباره خدا صحبت می‌کنند. و این اشتیاق، مانند هر دین دیگری، می‌تواند هم متحد کند و هم تقسیم کند. مسیحیت و فوتبال: صلیب، دعا و بخشش سنت مسیحیت عمیقاً در فرهنگ فوتبال نفوذ کرده است. به ویژه در کشورهای آمریکای لاتین و اروپای جنوبی، کاتولیسم و فوتبال دو عشق اصلی مردم هستند. بسیاری از بازیکنان قبل از ورود ... Читать далее