فنومنون مدرن "پدربزرگ-مستعمر": ریشه‌های روانشناختی و اجتماعی شرایطی که پدربزرگ (بیشتر از سمت مادر) به طور فعال تلاش می‌کند تا پدر را از نقش قانونی خود به عنوان نماینده و پرستار کنار بزند، سناریوی خانوادگی ترسناک است. این موضوع فراتر از یک "تدخل ساده" است و به یک سیستم نارسایی عمیق با ریشه‌های روانشناختی تبدیل می‌شود. این نه یک تعارض نسل‌ها است، بلکه نشانه‌ای از مرزهای خانوادگی مختل و زخم‌های شخصی حل نشده است. 1. پیش‌شرط‌های روانشناختی: سناریوهای نیمه‌تمام و انگیزه‌های نارسیستی پروژه‌بندی و سناریوهای نیمه‌تمام والدین. پدربزرگ ممکن است به طور ناخودآگاه انتظارات ناشی از دختر خود (مادر فرزند) یا حتی خودش را بر دختر فرزند خود پروژه‌بندی کند. او سعی می‌کند "پدر شدن" را دوباره تجربه کند، اما با سناریویی ایده‌آل، جایی که او نقش اصلی و بی‌عیب را دارد. این موضوع به او اجازه می‌دهد تا احساس کنترل و اهمیت کند که ممکن است در گذشته کم داشته باشد. نیاز نارسیستی به استثنایی و کنترل. رفتار پدربزرگ می‌تواند شکل‌گیری نارسیستی باشد. فرزند او به یک "نتیجه نارسیستی" تبدیل می‌شود، ابزاری برای نمایش موفقیت، عقلانیت و قدرت خود. جایگزین کردن پدر به او اجازه می‌دهد تا جایگاه مرکزی و غیرقابل جایگزینی را در خانواده اش بگیرد و خودارزیابی او را تقویت کند. در این حالت نیازهای واقعی فرزند و حقوق پدر نادیده گرفته می‌شوند زیرا به عنوان تهدیدی برای این جایگاه استثنایی در نظر گرفته می‌شوند. کنflikt ناشی از ناپذیرش ناپدری (پدر فرزند). کنflikt می‌تواند آشکار (ناپذیرش انتخاب دختر، خصومت شخصی) یا پنهان باشد و بر اساس رقابت برای تأثیرگذاری بر دختر و دختر فرزند باشد. پدربزرگ ممکن است ناپدری را به عنوان "پسر" نادیده بگیرد که نقش خود را ندارد و به طور ناخودآگاه با او رقابت کند، تا اولویت و رهبری خود را در وارثی خانوادگی ثابت کند. ارتباط سیمبیوتیک با دختر. اغلب این سناریو در خانواده‌هایی که بین پدربزرگ (پدر مادر) و دختر او از ابتدا ارتباط بسیار نزدیک و سیمبیوتیک با مرزهای شخصی مبهمی وجود داشته است، رشد می‌کند. تولد نوه یک بحران است: دختر اکنون به فرزند و شوهر خود تعلق دارد. فعال‌سازی نقش "پدر اصلی" به او اجازه می‌دهد تا کنترل از دست رفته را بازیابی کند و روابط را تریانگولار کند (نوه را به سیمبیوز خود با ... Читать далее