کمک‌های مالی کودکان تا سن بلوغ: تحلیل مقایسه‌ای از سیستم‌های حمایت خانواده مقدمه: فلسفه پرداخت‌های بلندمدت به کودکان سیستم پرداخت‌های پولی منظم به خانواده‌ها با فرزندان تا زمان رسیدن آن‌ها به سن بلوغ (یا سن ۱۸-۲۵ سال) یکی از مستقیم‌ترین و معتبرترین اقدامات سیاست خانواده‌ها از سوی دولت است. در ادبیات علمی و عمل سیاسی، این پرداخت‌ها اغلب به عنوان کمک‌های مالی عمومی (بی‌条件) یا کمک‌های مالی دسته‌بندی می‌شوند، در مقابل پرداخت‌های یک‌بارگی یا کمک‌های هدفمند به خانواده‌های کم‌درآمد. هدف اصلی آن‌ها جبران بخشی از هزینه‌های مستقیم نگهداری کودک و کاهش سطح فقر کودکان است، با این فرض که پرورش کودکان سرمایه‌گذاری‌ای در تولید اجتماعی و توسعه اقتصادی آینده است. مدل اسکاندیناوی: عمومی بودن و استانداردهای بالا سوئد و فنلاند نمونه‌های برجسته‌ای هستند. در اینجا کمک مالی به کودک (Barnbidrag در سوئد، Lapsilisä در فنلاند) به صورت ماهانه به هر کودک از تولد تا رسیدن به سن ۱۷ سال پرداخت می‌شود. این کمک مالی عمومی و قابل مالیات است، یعنی به همه خانواده‌ها بدون توجه به درآمد پرداخت می‌شود. در سوئد، اندازه آن حدود ۱۲۵۰ کرون سوئدی (حدود ۱۱۰ یورو) در ماه است. اما منحصر به فردی مدل اسکاندیناوی در انعطاف‌پذیری آن است: وجود افزایش‌های اضافی برای خانواده‌های چندفرزندی (برای سومین و فرزندان بعدی پرداخت افزایش می‌یابد)، برای کودکان معلول و همچنین کمک مالی جداگانه برای سرپرستان. فلسفه این است که دولت مسئولیت کودک را با والدین تقسیم می‌کند، این را حق اساسی خانواده می‌داند. نروژ این مدل را با ابزار مالی جالبی تکمیل می‌کند: کمک مالی به والدین مجرد (Særtillegg til enslig forsørger)، که بسیار بیشتر از کمک مالی استاندارد است و حمایت ویژه این گروه را برجسته می‌کند. مدل آلمان: دسته‌بندی و کسرهای مالیاتی در آلمان سیستم شامل چندین عنصر است. کلیدی‌ترین آن Kindergeld است — پول‌های کودک، که به صورت ماهانه به هر کودک تا رسیدن به سن ۱۸ سال پرداخت می‌شود. اگر کودک به تحصیل ادامه دهد، پرداخت‌ها تا سن ۲۵ سال ادامه می‌یابد. اندازه کمک مالی متمایل به افزایش است: برای اولین و دومین کودک حدود ۲۵۰ یورو برای هر کودک، برای سومین کودک ۲۶۰ یورو، برای چهارمین و فرزندان بعدی ۳۰۰ یورو. جالب است که Kindergeld اغلب به جای کسر مالیاتی ... Читать далее