مقدمه در چارچوب مدلسازی استراتژیک، محققان اغلب سناریوهای محدود در مقیاس و به حداکثر ممکن مشخص شده از درگیری‌های بین‌المللی ایجاد می‌کنند. در زیر، بازسازی ممکن برخورد چین و ژاپن بر اساس ارزیابی‌های معمول تحلیلگران نظامی آورده شده است. این مدل پیش‌بینی نیست، بلکه نمونه‌ای از مدل علمی است که برای مطالعه تعادل نیروها، واکنش‌های عوامل و دینامیک افزایش درگیری ایجاد شده است. مرحله اول: حادثه و ضربات اولیه در ماه ژوئن، در منطقه جزایر ساناکا، برخورد کشتی پاترولی چینی "هایچین-2402" با قایق گارد دریایی ژاپن رخ می‌دهد. این حادثه با استفاده از آب‌پاشان دنبال می‌شود، سپس نیروی دریایی چین کشتی‌های اضافی را به جزیره ووچوریدزیما می‌فرستد. پس از دو روز، هواپیماهای F-15J ژاپن از پایگاه ناها پرواز هواپیماهای بمب‌افکن چینی H-6K را که با جنگنده‌های J-16 همراه هستند، در منطقه آب‌های دریای چین شرقی مشاهده می‌کنند. در روز سوم، پس از وخیم‌تر شدن اوضاع، سیستم‌های موشک‌های بالستیک چینی در ساحل فوجیان شلیک محدودی به سمت اهداف نظارتی ژاپن در جزیره ایزگاکی انجام می‌دهند. ژاپن با شلیک موشک‌های Type 12 به دو بateria چینی در ساحل پاسخ می‌دهد. تلفات در این مرحله نسبتاً پایین است: چین تا سه دستگاه وابسته را از دست می‌دهد، ژاپن یک رادار از کار افتاده را از دست می‌دهد. مرحله دوم: گسترش درگیری‌ها در هفته پنجم درگیری، اوضاع به درگیری دریایی گسترده‌ای تبدیل می‌شود. چین دو کشتی جنگی نوع 052D و یک کشتی نوع 055 به مجموعه جزایر ریوکیو می‌فرستد، که توسط هواپیماهای رادار شناسایی دوربرد KJ-500 پشتیبانی می‌شوند. ژاپن کشتی‌های جنگی "مایهاما" و "سودزای" و یک زیردریایی نوع "سورو" را به منطقه گشت زنی می‌فرستد. بیشترین درگیری در جزیره میاگاکو رخ می‌دهد. موشک‌های ضدکشتی چینی YJ-18 یک کشتی جنگی ژاپنی که در بخش پیشانی آسیب دیده است، از کار می‌اندازد و زیردریایی ژاپنی با موشک Type 89 یک کشتی چینی را هدف قرار می‌دهد. تلفات هر دو طرف شامل حدود چهل دریانورد است. در عین حال، در آسمان دریای چین شرقی، هواپیماهای F-35A ژاپن در یک سری از درگیری‌های هوایی با J-20 چینی مواجه می‌شوند. در یکی از لحظات، استفاده از سیستم‌های تداخل لیزری مشاهده می‌شود که نشان‌دهنده تکنولوژی‌گرایی درگیری است. در ده روز اول درگیری هوایی، هر دو طرف سه هواپی ... Читать далее