ارتباط عهد عتیق و عهد جدید در واقعه‌ی تیغه‌کشی مسیح: تحقق به عنوان غلبه واقعه‌ی تیغه‌کشی مسیح (لوک ۲:۲۱) یک گره الهی منحصر به فرد است که در آن عهد عتیق و عهد جدید نه تنها در هم می‌رسند، بلکه در یک رابطه‌ی پارادوکسیک تحقق-غلبه قرار می‌گیرند. این عمل نه یک وقوع تصادفی از دوران کودکی مسیح است، بلکه یک بیانیه‌ی الهی برنامه‌ای است که پیروی و نوآوری آشکار آگاهی مسیحی را آشکار می‌کند. از طریق آن، ماهیت رسالت مسیح فرمول‌بندی می‌شود: نه نابود کردن قانون، بلکه آن را به گونه‌ای تحقق می‌دهد که واقعیت جدید عهد را باز کند. ۱. تیغه‌کشی به عنوان نشان عهد عتیق و بحران آن. تیغه‌کشی عهد عتیق (بریت میلا) به عنوان یک نشان ابدی عهد بین خدا و ابراهیم (پیدایش ۱۷:۹-۱۴) برقرار شد. این نشان می‌داد: مالکیت به قوم منتخب، یک نوع «زنگ ختمی» در جامعه. تعهد به رعایت تمامی قانون (گالاتیان ۵:۳). نشان جدایی (از قوم‌های ناگرفته) و تخصیص به خدا. اما در قرن اول میلادی، در جامعه‌ی یهود، این درک افزایش یافت که نشان بیرونی بدون تغییر در قلب ناکافی است. پیامبران نیز از «تیغه‌کشی قلب» (شومائیل ۱۰:۱۶، یهروم ۴:۴) صحبت می‌کردند. بنابراین، خود مراسم حاوی یک تنش داخلی بین کلمه و روح، نشان بیرونی و واقعیت داخلی بود. ۲. مسیح به عنوان «پایان قانون» (رومیان ۱۰:۴) از طریق تحقق کامل آن. ورود به این زمینه، تیغه‌کشی مسیح به چندین لایه از معنا می‌یابد: یک عمل از تسلیم کامل و کینوزیس: مسیح، که «زاده‌ی قانون» (گالاتیان ۴:۴) است، به طور خودجوش بار گناه را بر دوش می‌گیرد. این یک بیان نهایت از فروتنی (کینوزیس) است: پسر خدا به یک قانونی که به مردم داده شده است، تسلیم می‌شود. او خود را بالاتر از قانون نمی‌گذارد، بلکه از طریق آن به طور کامل می‌گذرد. با این کار، او مقدس بودن و منشأ الهی قانون را تأیید می‌کند، اما در عین حال آن را به وابستگی به شخصیت خود می‌گذارد. تحقق به عنوان پایان و پر کردن: مسیح قانون را نه به صورت فرمایشی، بلکه به صورت واقعی تحقق می‌دهد. اگر برای یهودی، تیغه‌کشی نشان ورود به عهد بود، پس برای مسیح، که خود منبع و هدف عهد است، این عمل به یک نوع «نوشتن» نمادین از همبستگی خود با بشریت تبدیل می‌شود. او این مراسم قدیمی را با محتوای جدید، الهیولیکی، پر می‌کند. قانونی که توسط بشرخدا تحقق می‌یابد، به نهایت خود می‌رسد و ب ... Читать далее