علم اعصاب آینده: نقشه‌ای که تازه شروع به کشیدن آن کرده‌ایم ما در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که علم مغز دیگر محصور در محققان تئوریک کابین نشین نیست. علم اعصاب به کلینیک، آموزش، تجارت، هنر و حتی زندگی روزمره ما گام نهاده است. ما دستگاه‌هایی بر روی مچ دست خود می‌پوشیم که بیو ریتم‌های ما را اندازه‌گیری می‌کنند، یاد می‌گیریم که توجه خود را کنترل کنیم و افسردگی را با تحریک مغز درمان می‌کنیم. اما این تنها شروع است. آینده علم اعصاب نه تنها شامل داروهای جدید یا روش‌های تشخیصی است. این یک بازنگری اساسی در مفهوم انسان بودن است. چه افق‌هایی برای ما گشوده می‌شود؟ و چه چالش‌هایی باید برآن‌ها غلبه کنیم تا این افق‌ها به یک توهم تبدیل نشوند؟ از توموگرافی به واسطه‌های عصبی-کامپیوتری: کانال ارتباطی مستقیم یکی از جذاب‌ترین زمینه‌های آینده، واسطه‌های مغز-کامپیوتر (BCI) است. امروزه سیستم‌هایی وجود دارد که به افراد فلج امکان می‌دهد دست‌های رباتیک خود را با فکر کنترل کنند یا با فکر متن بنویسند. اما این‌ها تنها نمونه‌های اولیه هستند. در آینده ما می‌توانیم به شبکه‌های دیجیتال به طور مستقیم متصل شویم، بدون نیاز به صفحه کلید و صفحه نمایش. این یک افسانه نیست — اولین واسطه‌های عصبی-کامپیوتری تجاری در حال انجام آزمایش‌های کلینیکی هستند. آن‌ها می‌توانند به افراد با اختلالات جدی حرکتی کمک کنند و سپس ممکن است برای افراد سالمی که می‌خواهند توانایی‌های شناختی خود را گسترش دهند، نیز قابل دسترس شوند. اما در اینجا یک سوال اخلاقی به وجود می‌آید: چه کسی دسترسی به این فناوری‌ها را خواهد داشت؟ آیا این باعث ایجاد نوع جدیدی از نابرابری نخبگی خواهد شد که «مفکر می‌کنند» سریع‌تر؟ علاوه بر این، دانشمندان روش‌های غیرتهاجمی تحریک مغز را توسعه می‌دهند که می‌توانند حافظه، توجه و حتی خلاقیت را بهبود بخشند. این‌ها داروهای نیستند، بلکه پالس‌های الکتریکی و مغناطیسی ایمن هستند. شاید در ده سال آینده بتوانیم مغز خود را به همان طریقی که امروزه عضلات خود را در سالن بدنسازی تقویت می‌کنیم، تقویت کنیم. این بسیار جذاب به نظر می‌رسد، اما ریسک‌هایی دارد: ممکن است شروع به مداخله در مکانیسم‌های طبیعی عملکرد مغز کنیم، بدون اینکه تأثیرات بلندمدت آن‌ها را به خوبی درک کنیم. نوآوری عصبی: بارگذاری بر اساس درخواست قبلاً گمان می‌شد که مغز بزرگس ... Читать далее