توسل به بهشت در انسان مدرن: نостالژی به مرکز گم‌شده توسل به بهشت (Sehnsucht nach dem Paradies) در جامعه مدرن، سکولار و فناوری‌سازی‌شده، دیگر به صورت مستقیم به باغ عدن اشاره ندارد، اما از بین نرفته است. آن به یک پدیده روانشناختی و وجودی عمیق و اغلب ناخودآگاه تبدیل شده است که در تلاش برای یکپارچگی، آرامش، هارمونی کامل و حقیقت در دنیایی که به عنوان فشرده، منزوی و هیپررئالی درک می‌شود، خود را نشان می‌دهد. این توسل به عنوان یک عضو وهمی از ذهن انسان مدرن ظاهر می‌شود و در زمینه‌های مختلف زندگی او خود را نشان می‌دهد. اساس‌های فلسفی و روانشناختی تصویر «توسل به بهشت» در علم انسان‌شناسی فلسفی ریشه دارد. میرچا الیاده درباره homo religiosus به عنوان موجودی که به مرکز مقدس‌شده، نقطه شروع، معتقد است که انسان مدرن از آن جدا شده است. زیگموند فروید این تلاش را تصویر پروژه‌ای از خواسته ناخودآگاه برای بازگشت به حالت خوشبختی و یکپارچگی با مادر می‌دید. کارل یونگ به بهشت به عنوان آرایه‌ای از خود می‌پرداخت — یکپارچگی داخلی که با توسعه خود (ego) از دست رفته است. در زمینه مدرن، ایده‌های کلیدی شامل: جیل دلز و فلیکس گواتاری درباره «شکاف‌سازی» جامعه: سرمایه‌داری خواسته را تولید می‌کند، اما هرگز اجازه نمی‌دهد که به رضایت برسد، ایجاد احساس دائمی از فقدان می‌کند. بایارد درباره «nostalgia مетаفیزیکی» — توقی به گذشته خاص، بلکه به «سرزمین از دست رفته بودن». ظهور در فرهنگ، مصرف و سبک زندگی توسل به بهشت در دعا نیست، بلکه در فعالیت‌های جبرانی است که وعده بازگرداندن هارمونی از دست رفته را می‌دهند. عشق به طبیعت و اکو-آرمان‌گرایی: بهشت با طبیعت دست نخورده مرتبط است. این باعث: داون‌شیفتینگ و نقل مکان به طبیعت به عنوان تلاشی برای بازگشت فیزیکی به «باغ». فتیشی‌سازی غذای ارگانیک، مواد اکو — تلاش برای دستیابی به «طبیعی‌گی» به عنوان پاکیزی تا پیش از سقوط (جایی که گناه — صنعتی‌سازی). نارатив‌های اپوکالیپتیک در هنر (پستاپوکالیپسیس)، که طرف دیگر توق به بهشت است: برای بازگشت به حالت پاک، جهان باید از کثافت تمدن پاک شود. توق به بهشت و آینده‌گرایی فناوری: عجیب است که توق به بهشت به آینده نیز پروژه شده است، به حوزه فناوری. پروژه‌های ترانس‌انسان‌گرایی که بی‌نهایت و امکانات بی‌نظیری را وعده می‌دهند — ایجاد یک باغ جدید از ... Читать далее