مردم عادی به عنوان هدف و عامل در جنگ‌ها مقدمه: بازاندیشی نقش شهروندان در درگیری‌های نظامی در نظریه‌های سنتی جنگ، از کلائوسویتس تا اوایل قرن بیستم، مردم عادی به عنوان یک منبع جمعیتی و اقتصادی (پشتیبانی) و منبع برای افزایش نیروی نظامی و همچنین به عنوان قربانیان غیرمستقیم (ضرر جانبی) یا ابزار فشار بر دشمن، به عنوان یک هدف اصلی در نظر گرفته می‌شدند. اما با توجه به عملکرد تاریخی، به ویژه با توجه به جنگ‌های عمومی و جنبش‌های آزادی‌بخش، نشان داده شده است که شهروندان اغلب به عنوان عوامل – شرکت‌کنندگان فعال در مقاومت، حاملان مشروعیت و عامل کلیدی در رسیدن به اهداف سیاسی درگیری، در نظر گرفته می‌شوند. این تحول نشان‌دهنده انتقال از جنگ‌های دفتری و ارتش‌های منظم به جنگ‌های ایدئولوژیک، شبکه‌ای و ترکیبی است. 1. تحول تاریخی: از هدف به «موبیلیزه کردن عمومی در دوران باستان و قرون وسطی: مردم عادی (ساکنان شهرها) اغلب هدف اصلی خشونت (کشتار، اسارت) پس از تسخیر قلعه بودند. این یک تاکتیک ترس‌افکنی و فرمایشی برای پرداخت هزینه ارتش بود. اما در شورش‌های روستایی (جاکیری، جنگ‌های گوسیت) خود شهروندان به عنوان عوامل مقاومت مسلح در نظر گرفته می‌شدند. دوران جنگ‌های دفتری (قرن هفدهم و هجدهم): با توسعه ارتش‌های منظم و قانون قراردادی (شروع کدیفیکاسیون در نوشته‌های هوگو گروسیوس) مردم عادی به عنوان یک گروه محافظت‌شده جداگانه در نظر گرفته شدند، اگرچه در عمل این امر کمتر رعایت می‌شد. جنگ به عنوان یک کار ارتش‌های حرفه‌ای در نظر گرفته می‌شد. جنگ‌های ناپلونی و جنگ‌های عمومی (قرن نوزدهم و بیستم): تغییر. ناپلئون نظام وظیفه عمومی را معرفی کرد – فراخوانی عمومی مردم عادی به ارتش، آنها را به عنوان عوامل به عنوان سربازان در نظر گرفت. در جنگ‌های جهانی اول و به ویژه دوم، از بین رفتن مرز بین خطوط مقدم و پشتیبانی به مفهوم جنگ عمومی منجر شد که مردم عادی به عنوان هدف اصلی برای کاهش اراده مقاومت دشمن ( بمباران دрезدن، هیروشیما، محاصره لنینگراد) در نظر گرفته شدند. در اینجا آنها همزمان به عنوان هدف تروریسم و عامل خطوط تولید در نظر گرفته می‌شوند. رویداد جالب: در سال‌های جنگ جهانی دوم، در اروپای اشغال شده و اتحاد جماهیر شوروی، مردم عادی به طور گسترده به عنوان عوامل جنبش مقاومت و مقاومت در نظر گرفته می‌شوند. این باعث شد که نازی‌ ... Читать далее