«شهروندان درجه دوم»: استigma اجتماعی-سیاسی در برابر واقعیت حقوقی عبارت «شهروندان درجه دوم» (یا «مردم درجه دوم) هرگز یک اصطلاح حقوقی در حقوق دموکراتیک مدرن نبوده است. این یک مترفای اجتماعی-سیاسی، ساختار رиторیک و برچسب استigmatیزه‌کننده قوی است که برای توصیف شرایط نابرابری سیستماتیک، تبعیض و نقض حقوق گروه‌های خاص از جمعیت استفاده می‌شود که درحقوقی دارای حقوق برابر با دیگر شهروندان هستند، اما درعملی از توانایی کامل استفاده از این حقوق محروم هستند. 1. چرا این یک اصطلاح حقوقی نیست؟ علم حقوق و قانونگذاری با مفاهیم دقیق و تعریف شده‌ای که در مقررات قانونی مشخص شده‌اند، عمل می‌کنند: «شهروند」， «مهاجر」， «مردم بدون ملیت」， «پناهنده」， «مردم با معلولیت جسمی» و غیره. این دسته‌بندی‌ها وضعیت حقوقی، مجموعه‌ای از حقوق و وظایف را تعیین می‌کنند. اصطلاح «شهروندان درجه دوم: تعریف حقوقی ندارد. در قانون اساسی، کدیکس‌ها یا کنوانسیون‌های بین‌المللی وجود ندارد. ارزیابی و عاطفی است. این اصطلاح دارای ارزیابی منفی واضحی است که با اصل بی‌طرفی زبان حقوقی مخالف است. وضعیت رسمی را ثابت نمی‌کند، بلکه وضعیت واقعی را. این اصطلاح وضعیت اجتماعی را توصیف می‌کند، نه یک مقررات حقوقی. استفاده از آن همیشه یک اتهام به نقض اصل برابری است که در قانون تضمین شده است. 2. زمینه‌های تاریخی و معاصر استفاده از این متافیور این عبارت برای توصیف شرایطی که بین برابری اعلامی و عملکرد واقعی شکاف وجود دارد، استفاده می‌شود. 1. مثال‌های تاریخی نابرابری رسمی (وقتی وضعیت نابرابر به وضوح توسط قانون تضمین شده است): سیستم آپارتاید در آفریقای جنوبی (1948-1994): اکثریت سیاهپوست جمعیت به وضوح از حقوق سیاسی و بسیاری از حقوق مدنی محروم شده بودند از طریق قوانین ثبت، زندگی جداگانه و غیره. این یک مثال کلاسیک از وضعیت رسمی «مردم درجه دوم» بود. قوانین jim crow در ایالات متحده (پایان قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم): پس از لغو برده‌داری در ایالت‌های جنوبی، قوانینی تصویب شد که تبعیض نژادی و محدودیت‌های حقوق انتخاباتی آفریقایی‌های آمریکایی را ایجاد می‌کردند. با این حال، آن‌ها به صورت رسمی «شهروندان» بودند، اما وضعیت آن‌ها محدود شده بود. سیستم کاستا در هند: اگرچه تبعیض بر اساس کاستا اکنون توسط قانون ممنوع شده است، اما به طور تاریخی، غی ... Читать далее